Ένας τρόπος για να κατανοήσει κανείς τις κινήσεις του προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ στη Βενεζουέλα -και όχι μόνο- είναι να θυμηθεί ένα από τα βασικά ερωτήματα που καθοδηγούν τη διακυβέρνησή του: υπάρχει ευκαιρία για κέρδος; Όταν η απάντηση είναι καταφατική, ελάχιστα φαίνεται να έχουν σημασία, πέρα από αυτό.
Όπως ο ίδιος το παρουσιάζει, η υπόσχεσή του να «διοικήσει» τη Βενεζουέλα πηγάζει από αυτό που αντιλαμβάνεται ως επιχειρηματική ευκαιρία και αυτό που οι επικριτές του χαρακτηρίζουν απροκάλυπτη λεηλασία. «Η πετρελαϊκή βιομηχανία στη Βενεζουέλα ήταν μια αποτυχία, μια απόλυτη αποτυχία» δήλωσε ο Τραμπ σε συνέντευξη Τύπου το Σάββατο, μετά την επιχείρηση για τη σύλληψη του προέδρου Νικολάς Μαδούρο. «Για μεγάλο χρονικό διάστημα, αντλούσαν σχεδόν τίποτα, σε σύγκριση με όσα θα μπορούσαν να αντλούν». Λίγο αργότερα πρόσθεσε: «Θα βγάλουμε από το έδαφος τεράστιο πλούτο».
Ο Τραμπ φαίνεται να βλέπει τη Βενεζουέλα, όπως οι επενδυτές private equity βλέπουν μια μεγάλη αλυσίδα εστιατορίων, ως ένα μη αποδοτικό περιουσιακό στοιχείο, κρυμμένο κάτω από ένα πλέγμα λειτουργικών εξόδων, που προσφέρεται για αναδιάρθρωση, με τα κέρδη να καταλήγουν σε όσους βρίσκονται πίσω από την εξαγορά.
Ο πρόεδρος των ΗΠΑ το είπε σχεδόν ξεκάθαρα το Σαββατοκύριακο. Στην ίδια συνέντευξη Τύπου, δήλωσε ότι αμερικανικές πετρελαϊκές εταιρείες θα «διορθώσουν» τις υποδομές «και θα αρχίσουν να βγάζουν χρήματα».
Ο Τραμπ επανήλθε στο επιχείρημα του πετρελαίου και σε τηλεφωνική συνομιλία με τον συμπαρουσιαστή του «Morning Joe», Τζο Σκάρμπορο, τη Δευτέρα. Σύμφωνα με τον Σκάρμπορο, ο οποίος περιέγραψε τη συνομιλία στον αέρα την Τρίτη, ο Τραμπ είπε ότι η διαφορά ανάμεσα στην αμερικανική εισβολή στο Ιράκ το 2003 και στη σημερινή επιχείρηση στη Βενεζουέλα είναι ότι ο πρόεδρος Τζορτζ Μπους «δεν κράτησε το πετρέλαιο». «Εμείς θα κρατήσουμε το πετρέλαιο» φέρεται να είπε ο Τραμπ.
Τα σχέδια της κυβέρνησης Τραμπ για τη Βενεζουέλα πέρα από αυτό παραμένουν μέχρι στιγμής ασαφή και φτωχά σε λεπτομέρειες. Κάποιοι, ωστόσο, είναι ήδη σε θέση να κερδίσουν.
Ένας μυστηριώδης trader σε πλατφόρμα στοιχημάτων με βάση τα κρυπτονομίσματα, την Polymarket, πόνταρε 32.000 δολάρια ότι ο Μαδούρο θα απομακρυνόταν από την εξουσία μέχρι το τέλος Ιανουαρίου. Ο trader που, σύμφωνα με πληροφορίες, είχε εγγραφεί στην πλατφόρμα μόλις λίγες εβδομάδες πριν από την αμερικανική επιχείρηση, αποκόμισε κέρδος 400.000 δολαρίων. Αν και η ταυτότητά του παραμένει άγνωστη, αρκετοί ειδικοί εκτιμούν ότι η πρόσφατη δημιουργία του λογαριασμού και το ύψος του στοιχήματος δείχνουν κάποιον που ενδεχομένως διέθετε εσωτερική πληροφόρηση.
Υπάρχει επίσης η Elliott Investment Management, ένα hedge fund που ειδικεύεται στην αγορά προβληματικών περιουσιακών στοιχείων, και ο δισεκατομμυριούχος ιδρυτής του, Πολ Σίνγκερ, Ρεπουμπλικανός δωρητής που δαπάνησε τουλάχιστον 5 εκατ. δολάρια για την επανεκλογή του Τραμπ.
Τον Νοέμβριο, θυγατρική της Elliott κέρδισε πλειοδοτικό διαγωνισμό για τη Citgo, τη μονάδα διύλισης πετρελαίου που ανήκει στην κρατική πετρελαϊκή εταιρεία της Βενεζουέλας. Δικαστής ενέκρινε προσφορά περίπου 6 δισ. δολαρίων για περιουσιακά στοιχεία της Citgo, τα οποία αναλυτές εκτιμούσαν ότι αξίζουν τα διπλά, ανοίγοντας τον δρόμο για σημαντικά κέρδη εάν η εξαγορά -στην οποία ο Μαδούρο είχε αντιταχθεί- εγκριθεί τελικά από το αμερικανικό υπουργείο Οικονομικών.
Παρ' όλα αυτά, η αμερικανική πετρελαϊκή βιομηχανία δεν δείχνει την ίδια προθυμία με τον Τραμπ να βουτήξει σε ένα τόσο δαπανηρό εγχείρημα σε μια ασταθή χώρα. Κατ' αρχάς, το πετρέλαιο της Βενεζουέλας θεωρείται σχετικά χαμηλής ποιότητας, γεγονός που καθιστά ακριβή την εξόρυξη και τη διύλισή του -μια δύσκολη υπόθεση σε έναν κόσμο χαμηλών τιμών πετρελαίου. Και αυτό πριν καν μπει στο παιχνίδι η πολιτική διάσταση.
Ο Τραμπ έχει δίκιο ότι στη Βενεζουέλα υπάρχουν θεωρητικά επικερδή περιουσιακά στοιχεία και πολλοί -συμπεριλαμβανομένων απλών Βενεζουελάνων- χαίρονται με την απομάκρυνση του Μαδούρο από την εξουσία. Ωστόσο, μέχρι στιγμής τα μεγαλύτερα οφέλη φαίνεται να περιορίζονται σε ένα hedge fund και έναν άγνωστο παίκτη στοιχημάτων. Παραμένει πολύ λιγότερο σαφές πώς αυτή η ανάληψη ελέγχου ωφελεί τους απλούς Αμερικανούς, δεδομένου ότι οποιοδήποτε πλεονέκτημα στον εφοδιασμό πετρελαίου θα αργήσει χρόνια.
Όπως και στις συμφωνίες private equity, η στρατηγική του Τραμπ «κινούμαι γρήγορα και παίρνω το πετρέλαιο» συνοδεύεται από μεγάλο ρίσκο.
Πηγή: Protothema
