Με χιούμορ, συγκίνηση και αναμνήσεις μιας ολόκληρης εποχής, ο Γιάννης Βογιατζής μίλησε στον Σταύρο Θεοδωράκη για τη ζωή του, την πορεία του στο θέατρο και τον κινηματογράφο, αλλά και για όσα, όπως πιστεύει, τον βοήθησαν να φτάσει σε αυτή την ηλικία.
Ο αγαπημένος ηθοποιός, που γεννήθηκε το 1926, βρέθηκε στην εκπομπή «Πρωταγωνιστές» και αντιμετώπισε με το γνώριμο χιούμορ του την κουβέντα για τα χρόνια του. Όταν είπε πως είναι 105 ετών και ο Σταύρος Θεοδωράκης τού επισήμανε πως είχε προσθέσει μερικά χρόνια, απάντησε χαμογελώντας: «Ήμουν πολύ μικρός τότε και δεν θυμάμαι. Το 1926 γεννήθηκα».
Όσο για το μυστικό της μακροζωίας του, δεν επιχείρησε να δώσει κάποια περίπλοκη εξήγηση. «Όταν γυρίσω από τον Άγιο Πέτρο, θα σου πω τα νέα», σχολίασε αστειευόμενος, πριν αναφερθεί στις συνήθειες που ακολούθησε σε όλη του τη ζωή.
Όπως εξήγησε, δεν ήταν άνθρωπος των καταχρήσεων, ενώ ακόμη και στο ποτό προτιμούσε να κρατά το μέτρο. Δεν υπήρξε, μάλιστα, ιδιαίτερα προσηλωμένος στη γυμναστική ή σε κάποιο συγκεκριμένο πρόγραμμα άσκησης. Ανάμεσα σε όσα θεωρεί πως τον βοήθησαν ήταν το διάβασμα, αλλά και η στάση του απέναντι στο φαγητό.
«Δεν ήμουν ποτέ κοιλιόδουλος, ίσως κι αυτό με βοήθησε. Καταχρήσεις δεν έκανα», ανέφερε, εξηγώντας πως οι αρχές που του μετέδωσε η μητέρα του παρέμειναν οδηγός για τον ίδιο. «Είχα μια μάνα σοφή. Ό,τι μου έλεγε ήξερα ότι ήταν χρυσάφι. Και τηρούσαμε τις αρχές της μάνας μου», είπε χαρακτηριστικά.
Πίσω από αυτή την αναφορά κρύβεται μια ανάμνηση από τα δύσκολα χρόνια του πολέμου, που εξακολουθεί να τον συγκινεί. Ο ηθοποιός θυμήθηκε τη μητέρα του να προσποιείται πως δεν πεινούσε, ώστε να αφήνει περισσότερο φαγητό για τα δύο παιδιά της, τον ίδιο και τον αδελφό του.
«Θυμάμαι πάντοτε τη μάνα μου να λέει “πάλι δεν θέλω να φάω, δεν έχω όρεξη”», αφηγήθηκε, περιγράφοντας τη θυσία μιας γυναίκας που προσπαθούσε να εξασφαλίσει ό,τι μπορούσε για τα παιδιά της, ακόμη κι όταν η ίδια στερούνταν τα βασικά.
Η συζήτηση στράφηκε και στη μακρά διαδρομή του στον ελληνικό κινηματογράφο και στο θέατρο. Ο Γιάννης Βογιατζής περιέγραψε έναν άνθρωπο αφοσιωμένο στη δουλειά του, που έμπαινε βαθιά στον ρόλο του και δεν άφηνε τίποτα στην τύχη. «Όταν είχα γύρισμα την επόμενη μέρα, δεν κοιμόμουν τη νύχτα. Ήμουν στο κείμενο», είπε, αποκαλύπτοντας πόσο σοβαρά αντιμετώπιζε κάθε επαγγελματική του υποχρέωση.
Κοιτάζοντας πίσω, κρατά κυρίως τους ανθρώπους που γνώρισε και τα μαθήματα που πήρε μέσα από την πορεία του. «Αισθάνομαι ευτυχής που έζησα αυτή τη ζωή του ελληνικού κινηματογράφου, του ελληνικού θεάτρου γιατί γνώρισα ανθρώπους σωστούς, αληθινούς και από αυτούς έκρινα πολλά πράγματα», ανέφερε.
Στα λόγια του, η μακροζωία δεν παρουσιάζεται ως κάποια συνταγή που ταιριάζει σε όλους, αλλά ως μια ζωή με μέτρο, αγάπη για τη δουλειά και βαθιά εκτίμηση για τους ανθρώπους και τις αξίες που τον διαμόρφωσαν.
Πηγή: e-radio.gr
