Στέλλα Μούρεττου
Η Μαρία Αριστοτέλους, αθλήτρια και πηγή έμπνευσης για την κυπριακή κοινωνία, έφυγε στα 34 της, αφήνοντας πίσω μια ιστορία αγάπης, φροντίδας και δύναμης. Επτά μήνες μετά, ο σύζυγός της, Αντρέας Χειμωνίδης, μοιράζεται για πρώτη φορά, στο 24News, πώς η ζωή της Μαρίας συνεχίζει να εμπνέει και καλεί όλους να συμμετέχουν στην Πορεία Χριστοδούλας 2026, μια πρωτοβουλία που προωθεί την πρόληψη, την αλληλεγγύη και την ενδυνάμωση των συνανθρώπων μας με εμπειρία καρκίνου.
Αντί στον στίβο και στο επί κοντώ – το άθλημά της – η Μαρία Αριστοτέλους βρέθηκε να αγωνίζεται για την ίδια της τη ζωή. Ένας αγώνας που κράτησε δύο χρόνια. Η Μαρία έγινε το σύμβολο κάθε ανθρώπου που παλεύει με τον καρκίνο... κάθε ανθρώπου που παλεύει γενικότερα. Διαγνώστηκε με μία σπάνια μορφή καρκίνου, ραβδομυοσάρκωμα, με μεταστάσεις στους λεμφαδένες και τα οστά. Αυτή η μορφή παρουσιάζεται μόνο σε παιδιά και εφήβους. Το να εμφανιστεί σε ενήλικα είναι εξαιρετικά σπάνιο. Δυστυχώς στην περίπτωση της δεν της έδωσε την ευκαιρία να το εντοπίσει νωρίτερα, γιατί ήταν πίσω από τη μύτη. Έγινε αισθητό όταν πια έκανε μετάσταση στους λεμφαδένες. Αν ήταν κάπου αλλού στο σώμα η πορεία μπορεί να ήταν διαφορετική.
Στα 34 της, στις 26 Αυγούστου 2025, έφυγε για το μεγάλο ταξίδι στη γειτονιά των αγγέλων. Η Μαρία ήταν η τελευταία που κράτησε τη βαλίτσα του Αντικαρκινικού Συνδέσμου στην Πορεία Χριστοδούλας και περπάτησε όλη τη διαδρομή πλάι στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας μιλώντας του ακατάπαυστα για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι καρκινοπαθείς. Στον «αγώνα» μέχρι και την τελευταία στιγμή...
Με την ευκαιρία της Πορείας Χριστοδούλας που θα πραγματοποιηθεί στις 18 Απριλίου 2026, ο σύζυγος και συνοδοιπόρος της Μαρίας, Αντρέας Χειμωνίδης, ανοίγει για πρώτη φορά την ψυχή του, στο 24News, και μιλά για τον κοινό τους αγώνα, επτά μήνες μετά τον θάνατό της. Καταθέτει την εμπειρία του, την ίδια του την ψυχή, μιλώντας για τον «θεόσταλτο άγγελο» που πέρασε τόσο σύντομα από τη ζωή του, αφήνοντας το δικό του σημάδι. Ο Θεός ένωσε δύο φωτεινά πλάσματα που ήρθαν να διδάξουν την αγάπη.
Η Μαρία ήρθε για ένα σκοπό: Να διδάξει. Ο Ανδρέας μιλά γι’ αυτήν και λάμπει ολόκληρος. «Η Μαρία πίστευε ότι κάθε μέρα που ξημερώνει είναι καλύτερη από την προηγούμενη. Δίδαξε πως να ενώσει τους ανθρώπους, πως να πιστέψουν στον εαυτό τους, δίδαξε πως να μην ξεχνάς ότι η αγάπη πρέπει να μας συντροφεύει πάντα. Έδωσε θάρρος και ελπίδα. Και κυρίως δίδαξε πόσο σημαντική είναι η πρόληψη», μου εκμυστηρεύτηκε. Αν λάβουμε υπόψη ότι κάθε χρόνο παρουσιάζονται 4,5 χιλιάδες νέα περιστατικά καρκίνου, τότε η πρόληψη είναι το παν.
Πότε και πώς γνωριστήκατε με τη Μαρία και τι ήταν αυτό που σε έκανε να την ξεχωρίσεις;
Με τη Μαρία γνωριστήκαμε σε οικογενειακό τραπέζι τον Αύγουστο του 2023. Το ίδιο βράδυ της ημέρας που είχε πάρει εξιτήριο από το νοσοκομείο όταν αφαίρεσε προληπτικά τον λεμφαδένα στο λαιμό της για βιοψία. Είχε καθυστερήσει να έρθει και ξεκινήσαμε να τρώμε. Φτάνοντας, η μόνη διαθέσιμη θέση που υπήρχε στο τραπέζι, ήταν δίπλα μου. Κάθισε και αμέσως αρχίσαμε να μιλάμε και να αστειευόμαστε. Με τις πρώτες κουβέντες που κάναμε νιώσαμε πως γνωριζόμασταν χρόνια, σε σημείο που αστειευόμενος της λέω «σίγουρα πρώτη φορά βρισκόμαστε;». Και να σκεφτείτε, δεν ήθελα να πάω στο τραπέζι, βαριόμουν. Περάσαμε πολύ όμορφα εκείνο το βράδυ και χωρίς πολλά-πολλά τις επόμενες μέρες δεν άργησε να έρθει το πρώτο ραντεβού. Κάπως έτσι ξεκίνησε το όμορφο ταξίδι της κοινής μας πορείας.
Τι ήταν αυτό που σας «έδεσε» από την πρώτη στιγμή;
Αυτό που μας έδεσε από την πρώτη στιγμή θα το παραθέσω με στίχους από ένα βίντεο στο διαδίκτυο που η ίδια μοιράστηκε μαζί μου τις πρώτες μέρες της γνωριμίας μας: «Πιστεύετε ότι για τον καθένα μας υπάρχει ένας άνθρωπος εκεί έξω; Μια αδερφή ψυχή; Ναι! Κάποιοι χάνουν μια ζωή και δεν την βρίσκουν. Αλλά υπάρχει εκεί έξω κάποιος που αξίζει να ψάξεις. Γιατί όταν την βρεις σταματάει ο χρόνος, μοιράζεται ο πόνος. Κι όταν λείπει το άλλο σου μισό, μισός μένεις κι εσύ». Οι παραπάνω στίχοι αντικατοπτρίζουν το πως ο ένας κούμπωσε στον άλλο και γίναμε ένα. Πως δυο καρδιές κτύπησαν για να γίνουν ένα. Είχαμε βρει τον άνθρωπο που ψάχναμε όλη μας τη ζωή. Δεν ήταν η Μαρία ή ο Αντρέας. Ήταν το «Μαζί».
Η Μαρία και ο αθλητισμός
Ποια ήταν η Μαρία ως άνθρωπος;
Η Μαρία ήταν σπουδαίος άνθρωπος. Πάντα χαρούμενη και ευδιάθετη, ένα κορίτσι έξω καρδιά. Πολύ δοτική και πάντα προτεραιότητα της να προσπαθεί να βοηθήσει τους ανθρώπους γύρω της.
Για πόσα χρόνια ασχολήθηκε με τον αθλητισμό και τι σήμαινε αυτό για εκείνη;
Με τον αθλητισμό ασχολήθηκε από πολύ μικρή. Ξεκίνησε να ασχολείται με την ενόργανη γυμναστική από παιδί όπου η μητέρα της την έστειλε μαζί με τα αδέρφια της. Ακολούθως, στην εφηβεία τους, μεταπήδησαν στον στίβο, καθένας σε διαφορετικό άθλημα. Πιο επαγγελματικά ασχολήθηκε με το άλμα επί κοντώ όταν μετακόμισε στην Αθήνα για σπουδές στη Νομική. Οι αξίες και τα ιδεώδη του «ευ αγωνίζεσθε» ήταν καθοριστικά στη διαμόρφωση του χαρακτήρα και της στάσης ζωής της. Παρέμεινε στην Αθήνα και μετά τις σπουδές της, συνεχίζοντας τις προπονήσεις της εκεί μαζί με σπουδαίους συναθλητές και προπονητές του αθλήματος. Επέστρεψε στην Κύπρο την περίοδο του κορονοϊού και συνέχισε την ενασχόληση της με τον αθλητισμό σε υψηλό επίπεδο για μερικά χρόνια ακόμη. Παρά τις πολλές επιτυχίες που είχε, ποτέ δεν εφησυχαζόταν. Η έγνοια και η αγάπη που είχε για τον αθλητισμό και τους συναθλητές της, την οδήγησε να διεκδικήσει και να καταφέρει να εκλεγεί ως αντιπρόσωπος των αθλητών της Κ.Ο.Ε.Α.Σ. Από εκείνο το πόστο ένιωθε πιο δημιουργική και προσπαθούσε να διεκδικεί το καλύτερο για τους συναθλητές της, πράγμα που γι’ αυτή ήταν στάση ζωής. Ήταν εκπληκτικό το ότι λάμβανε μέρος στις διαδικτυακές συνεδρίες ακόμη και όταν βρισκόμασταν στο Ογκολογικό για θεραπείες. Πολλές φορές ο λόγος της ήταν καυστικός για να περάσει μηνύματα και να «κερδίσει» εκείνα για τα οποία πάλευε. Άφηνε το στίγμα της με τα έργα και τις πράξεις της, οι οποίες πάντα ήταν για να βελτιωθούν πράγματα και καταστάσεις.
Η διάγνωση
Ποια ήταν η αντίδρασή της Μαρίας όταν έμαθε τη διάγνωση και ποια η δική σου;
Η αντίδραση της Μαρίας, αλλά και η δική μου ήταν η ίδια όταν μάθαμε για τη διάγνωση. Αγκαλιαστήκαμε και είπαμε «μπαίνουμε στη μάχη και θα παλέψουμε». Ποτέ δεν σκεφτήκαμε ή κάναμε σενάρια για το αν και γιατί ή πως; Για μας η κάθε μέρα ήταν μια καινούρια μέρα και προχωρούσαμε βήμα-βήμα.
Η Μαρία ήταν ένας άνθρωπος που ανέκαθεν γυμναζόταν, πρόσεχε τη διατροφή της, δεν κάπνιζε. Η αρρώστια αυτή ήταν κάτι το ανεξήγητο, δεν ήταν κληρονομικό, είχαμε κάνει εξετάσεις στο Ινστιτούτο Νευρολογίας και Γενετικής. Ποτέ, μα ποτέ δεν είπε «γιατί σε μένα». Αντίθετα είπε «καλύτερα σε μένα παρά σε μωρά». Δεν πρέπει να αρνείσαι την πραγματικότητα, αντιμετωπίζεις τα πράγματα όπως έρχονται. Ο κύκλος σε αυτή τη δοκιμασία είχε τη μέγιστη διάμετρο που θα μπορούσε να διαγράψει και σε όλα αυτή ζούσε τα πάντα στο μέγιστο, πάντα στο πολύ, ποτέ κάτι λιγότερο.
«Η ζωή είναι στιγμές»
Πώς διαμορφώθηκε η νέα σας καθημερινότητα;
Από την πρώτη στιγμή ακολουθήσαμε πιστά τις οδηγίες της γιατρού μας, της συνοδοιπόρου της Μαρίας, Αναστασίας Κωνσταντινίδου και απλά είχαμε εντάξει στην καθημερινότητά μας τις επισκέψεις στους γιατρούς και τις θεραπείες. Τις μέρες που έπρεπε η Μαρία να λάβει θεραπείες δεν κανονίζαμε οτιδήποτε άλλο, τις υπόλοιπες μέρες συνεχίζαμε τη ζωή μας κανονικά.
Τι δύναμη αντλούσατε ο ένας από τον άλλο; Ποιος ήταν πλέον ο δικός σου ρόλος;
Η Μαρία επαναλάμβανε συνεχώς ότι «η ζωή είναι στιγμές». Αυτό ήταν το σύνθημα μας μέσα στην καθημερινότητα. Απολαμβάναμε την κάθε στιγμή της ημέρας είτε μέσα από τις δυσκολίες είτε μέσα από τις ευκολίες. Γεμίζαμε τη ζωή μας με όμορφες στιγμές που θα είναι για πάντα χαραγμένες μέσα μου.
Τι ήταν αυτό που σε κράτησε όρθιο σε όλο αυτό το ταξίδι;
Η πίστη, η υπομονή και η επιμονή της Μαρίας μέσα σε όλο αυτό το ταξίδι, με όλες τις δυσκολίες και την αβεβαιότητα δεν θα μπορούσαν να επιτρέψουν στον εαυτό μου να λυγίσει. Ένιωθα πιστός στρατιώτης στο πλευρό της σε κάθε μάχη που έδινε.
Ποτέ δεν έκανα δεύτερες σκέψεις, ποτέ δεν σκέφτηκα το τέλος. Αντίθετα, ζήσαμε δύο χρόνια όσο μια αιωνιότητα. Έτσι, το νιώθαμε, γιατί τα ζήσαμε όλα στο μέγιστο. Ζούσαμε την καθημερινότητά μας σαν να μην συνέβαινε κάτι. Δεν σχολιάζαμε ποτέ τι θα έρθει, πως θα έρθει, αν θα είναι καλά. Ζούσαμε την κάθε στιγμή όπως ερχόταν και την απολαμβάναμε Το ότι είμαι εδώ και μιλώ έτσι όπως μιλώ, δεν κλαίω, αλλά γελώ, είναι η δύναμη της Μαρίας μέσα μου.
Ποιο χαρακτηριστικό της Μαρίας θεωρείς ότι την έκανε να ξεχωρίζει ως προσωπικότητα, ακόμη και μετά τη διάγνωση; Τι πιστεύεις ότι ήθελε να δώσει στον κόσμο μέσα από τη δημόσια στάση της;
Η αυθεντικότητά της! Ποτέ δεν έκρυψε το τι περνούσε και ήθελε να τα μοιράζεται όλα με τον κόσμο. Ήθελε να ευαισθητοποιήσει τους ανθρώπους και να τους κάνει να κατανοήσουν πως, όπως και να στα φέρει η ζωή, ποτέ δεν πρέπει να τα παρατάς, πρέπει να παλεύεις ανεξαρτήτου αποτελέσματος. Την ενοχλούσε που στην κοινωνία μας, σήμερα, ο κόσμος δεν μπορούσε να πει τη λέξη «καρκίνος». Αποφεύγει να την κατονομάσει, μιλά ως «αυτή η αρρώστια», «η επάρατη νόσος»… Γιατί; Το όνομα είναι καρκίνος, αυτό είναι το δεδομένο κι αυτό πρέπει να παλέψω. Έχω καρκίνο, κάνω χημειοθεραπεία, παλεύω και συνεχίζω.
Ως άτομα που δεν είχαμε στον περίγυρό μας περιστατικά ανθρώπων που να νόσησαν, δεν είχαμε ιδιαίτερη εξοικείωση με τη νόσο. Όταν όμως μπήκαμε σε αυτή τη διαδικασία και είδαμε πόσος κόσμος παλεύει καθημερινά με τον καρκίνο δεν μπορούσαμε να κατανοήσουμε γιατί η κοινωνία δεν το αποδέχεται και το αποκρύβει. Θέλαμε να φωνάξουμε, ώστε ο κόσμος να μάθει για την πρόληψη και ότι με την εξέλιξη της ιατρικής και της τεχνολογίας υπάρχουν πλέον περισσότερα όπλα να παλέψεις. Πως μόνο μέσω της πρόληψης μπορείς να προλάβεις καταστάσεις και να δώσεις τη μάχη σου με αξιοπρέπεια και με μεγάλες πιθανότητες να είσαι εσύ ο νικητής. Πως μια διάγνωση δεν είναι το τέλος του κόσμου, ό,τι διάγνωση και να είναι αυτή.
Τι σήμαινε για εσάς ο γάμος σας σε εκείνη την περίοδο της ζωής σας;
Ευλογία! Ευλογία που ο Θεός μέσα στις περιπέτειες που είχαμε με τις θεραπείες, μας αξίωσε να δώσουμε όρκους απέναντί Του! Ευλογία που κόσμος από κάθε γωνιά του πλανήτη μας αγκάλιασε και μας εξέφρασε τις καλύτερές του ευχές! Ευλογία που η δύναμη ψυχής της Μαρίας με οδήγησε να ζήσω τα Πάντα μαζί της! Ευλογία που θα την έχω πάντα μέσα μου σαν φυλακτό!
Τι είναι αυτό που θα κρατήσεις για πάντα από αυτή την εμπειρία ζωής;
Ότι η ζωή είναι σήμερα και πρέπει να τη ζεις σήμερα. Να δημιουργείς στιγμές και να τις απολαμβάνεις με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Τίποτα δεν είναι δεδομένο. Γι’ αυτό μην αναβάλλεις για αύριο αυτά που μπορείς να κάνεις ή να πεις σήμερα.
Τι σου λείπει σήμερα από τη Μαρία και τι είναι αυτό που σου δίνει δύναμη να συνεχίζεις;
Η απουσία της Μαρίας είναι εκκωφαντική. Εκκωφαντική σε όλα τα επίπεδα. Μου λείπει το χαμόγελο της. Η ζωντάνια που είχαμε στην καθημερινότητά μας. Το χιούμορ, τα αστεία της. Η ατάκα που μου έλεγε συνεχώς «ήρτεν ο άντρας μου! Ο πιο ομορφούλης απ’ όλους!», που το έλεγε με τόσο νάζι. Μπορώ να μιλώ για ώρες…..
Σήμερα δεν θα μπορούσα να είμαι αλλιώς, εκτός από το να χαμογελώ, να γελώ και να συνεχίσω να ζω στο έπακρον. Δεν ξέρω αν είναι η Μαρία που δεν το επιτρέπει να είναι αλλιώς ή η δύναμη της που είναι μέσα μου.
Ο ρόλος του Αντικαρκινικού Συνδέσμου Κύπρου
Ποιος ήταν ο ρόλος του Αντικαρκινικού Συνδέσμου Κύπρου για τη Μαρία αλλά και για εσένα, ως άνθρωπο που στεκόταν δίπλα της;
Ο ρόλος του Αντικαρκινικού Συνδέσμου Κύπρου ήταν σημαντικός και καθοριστικός σε πολλές περιπτώσεις. Από τους ακούραστους νοσηλευτές που εξυπηρετούν τους ασθενής κατ' οίκον όταν αυτοί δεν μπορούν να μετακινούνται μέχρι τους ψυχολόγους και όλες τις άλλες υπηρεσίες που παρέχονται, θα ήθελα να εκφράσω δημόσια τον σεβασμό και την εκτίμηση μου. Όσες φορές τους χρειαστήκαμε, με ένα απλό τηλεφώνημα, σε πολύ λίγο χρόνο ήταν δίπλα μας. Το έργο τους είναι αξιέπαινο γιατί στέκονται συνοδοιπόροι στους ασθενείς και τις οικογένειες τους από την πρώτη στιγμή.
Θα ήθελα να αναφερθώ και στην εμπειρία μας στην «Αροδαφνούσα», μια πολύ δύσκολη και ψυχοφθόρα περίοδο της όλης πορείας μας. Εκεί συναντήσαμε ανθρώπους που μας αγκάλιασαν και μας στήριξαν ανιδιοτελώς. Ανθρώπους που στάθηκαν δίπλα μας σαν οικογένεια, δίνοντας μας τον χώρο και τον χρόνο να βιώσουμε τις δύσκολες εκείνες μέρες με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Οι γιατροί του Αντικαρκινικού Συνδέσμου, Σοφία Νέστωρος, Ελένη Καρατζιά και Δημιάνα Κουσιαππή ήταν εξαιρετικές και τις ευχαριστούμε βαθύτατα, όπως και τους γιατρούς και νοσηλευτές του Ογκολογικού Κέντρου της Τράπεζας Κύπρου. Μόνο σεβασμό και ευγνωμοσύνη μπορούμε να έχουμε γι’ αυτούς τους ανθρώπους.
«Άκου το Σώμα σου»
Στον Αντικαρκινικό υπάρχει ένα πρόγραμμα που λέγεται «Άκου το σώμα σου». Πρόκειται για ένα πρόγραμμα διαφώτισης και πρόληψης. Η Μαρία είναι το απτό παράδειγμα του προγράμματος. Γιατί αν ακούς το σώμα σου, αν το αναγνωρίζεις μπορείς να προλαμβάνεις και το γεγονός ότι γνώριζε το σώμα της πολύ καλά βοηθούσε η ίδια τους γιατρούς και τους καθοδηγούσε να ψάξουν να βρουν σχετική βιβλιογραφία για να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα. Έζησε δύο χρόνια, που βιβλιογραφικά μπορεί να ήταν τέσσερις μήνες, αλλά μέσα από το βίωμα και την εμπειρία της μπόρεσε να καθοδηγήσει τους γιατρούς.
Όσο ήταν στην Αροδαφνούσα, η Μαρία έφερε έναν πίνακα όπου έγραφε τους στόχους της. Ο τελευταίος που έχει γράψει ήταν: «Κάθε μέρα που ξημερώνει να είναι καλύτερη από την προηγούμενη». Αντιμετώπιζε τα πάντα με χαμόγελο, όποιες δυσκολίες κι αν έρχονταν. Νομίζω είναι το παράδειγμα που έδωσε σε όλους, σε μένα, στους οικείους της, στην οικογένειά της, στους φίλους της, αλλά και σε ολόκληρη την κοινωνία. Μας προετοίμασε, ώστε ο ένας να είναι το αποκούμπι του άλλου. Προσωπικά, δεν βλέπω τον εαυτό μου ως φροντιστή της. Ήμουν ο άντρας της, το άτομο που ήταν όλη μέρα μαζί της. Και τις ώρες που δεν μπορούσα, ήταν η οικογένεια της. Είμασταν όλοι μια αλυσίδα αγάπης και στηρίζαμε ο ένας τον άλλο.
Ξεκινούμε την Πορεία Χριστοδούλας από εκεί που την άφησε η Μαρία. Κάθε μέρα μπορεί να είναι καλύτερη από την προηγούμενη, φτάνει να δεις τον ήλιο που ανατέλλει, τις πεταλούδες που πετούν και λες ότι έγινε, έγινε χθες. Βλέπουμε το σήμερα, πάμε για το επόμενο.
Τι συμβολίζει για εσένα η βαλίτσα που κρατούσε η Μαρία στην τελευταία Πορεία Χριστοδούλας;
Η βαλίτσα είναι ένα σύμβολο αγάπης, ελπίδας, χαράς και ευγνωμοσύνης όπως έλεγε και η Μαρία. Εκεί μέσα εσωκλείονται όλα τα εφόδια για το ταξίδι του κάθε ασθενή καθημερινά, ώστε οι αγαπημένοι μας άνθρωποι να ζουν την κάθε στιγμή με αξιοπρέπεια.
Η βαλίτσα συμβολίζει την ίδια την Χριστοδούλα, η οποία στον πόλεμο του ’74 με μια βαλίτσα στο χέρι πήγε στη Σωτήρα για να αναζητήσει βοήθεια. Πάλευε με τον καρκίνο, αλλά δεν υπήρχαν τρόποι να την βοηθήσουν. Κι αυτή, όπως κι η Μαρία αναζητούσαν μια κοινωνία που να βοηθά, αναζητούσαν την αλληλεγγύη. Όπως είχε πει κι η Μαρία «μπορεί να είμαι εγώ που κουβαλώ τη βαλίτσα, αλλά ουσιαστικά είμαστε όλοι μαζί». Και μαζί μπορούμε να συμβάλουμε ο καθένας με το δικό του λιθαράκι.
«Η Μαρία και η Χαρά»
Λίγες μέρες μετά αφότου έφυγε η Μαρία, η δασκάλα και συγγραφέας παιδικών βιβλίων Έλενα Χατζηπέτρου, προσέγγισε τον Αντικαρκινικό Σύνδεσμο Κύπρου χαρίζοντας του ένα παραμύθι που έγραψε για τον καρκίνο, γι’ αυτό το ταξίδι όπου η αγάπη των ανθρώπων μένει στις καρδιές και τις ψυχές. Το παραμύθι είχε άλλο τίτλο, αλλά στο τέλος η ίδια η συγγραφέας το μετονόμασε σε «Η Μαρία και η Χαρά», έχοντας ως παράδειγμα τα όσα έχει ακούσει για τη Μαρία. Παρεμπιπτόντως, Χαρά, ονομάζεται η μητέρα της Μαρίας. Στο τέλος του παραμυθιού υπάρχουν εργασίες με τις οποίες οι δάσκαλοι μπορούν να εργαστούν με τα παιδιά. Το παραμύθι αφορά σε μικρά παιδιά του νηπιαγωγείου και της δημοτικής εκπαίδευσης. και σκοπό έχει να τα διδάξει, να τα ευαισθητοποιήσει και να τα εξοικειώσει με τον καρκίνο. Γιατί, σε όλες τις τάξεις, σε όλα τα σχολεία υπάρχουν περιστατικά καρκίνου και τα παιδιά δεν πρέπει να φοβούνται όταν βλέπουν μια μητέρα χωρίς μαλλιά, ένα παιδάκι λυπημένο. Ο καρκίνος είναι βίωμά μας, είναι μέσα στα σπίτια μας. Το θέμα των μαλλιών το αντιμετωπίσαμε και με τα δικά μας μωρά μέσα στην οικογένεια, που ρωτούσαν γιατί δεν έχει μαλλιά η Μαρία. Όταν τους το εξηγήσαμε τα μωρά το κατανόησαν και το αποδέχτηκαν. Τα παιδιά είναι καλύτεροι αποδέκτες της κατάστασης. Η Μαρία δεν είχε κανένα κόμπλεξ γιατί έχασε τα μαλλιά της. Είναι αυτό που προσπάθησε να ανοίξει την ψυχή της και να δώσει σε όλους το μήνυμα ότι όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα όλα καλά θα πάνε. Είναι το πως θα το δεις εσύ, να το βιώσεις και να σταθείς στα πόδια σου να προχωρήσεις. Αν ένα πράγμα μας προετοίμασε και μας δίδαξε είναι αυτό, να στεκόμαστε στα πόδια μας με το κεφάλι ψηλά. Θα λυγίσουμε, ναι, αλλά θα σηκωθούμε και θα συνεχίσουμε.
Επιθυμία της Μαρίας ήταν αυτό το βιβλίο να ταξιδέψει στα σχολεία κι ο Αντικαρκινικός Σύνδεσμος Κύπρου βρίσκεται σε συζητήσεις με το Υπουργείο Παιδείας Αθλητισμού και Νεολαίας ώστε και εμείς με μεγάλη η χαρά κι η τιμή να λάβουμε μέρος σε μια τέτοια προσπάθεια ευαισθητοποίησης των παιδιών.
Πώς μπορούμε ως κοινωνία να στηρίξουμε καλύτερα ανθρώπους που περνούν αντίστοιχες εμπειρίες; Υπήρχε κάτι που η ίδια ένιωθε ότι χρειάζεται περισσότερη στήριξη;
Να στεκόμαστε όλοι στο πλευρό τους με όποιον τρόπο μπορεί ο καθένας.
Η εμπειρία μας στο να μπορέσει να διεκδικήσει ως ασθενής με καρκίνο τετάρτου βαθμού κάποιο επίδομα στήριξης από το κράτος δεν ήταν καθόλου καλή. Το κράτος δεν έχει τα αντανακλαστικά να μπορέσει να στηρίξει άμεσα έναν ασθενή. Προχωρούσαμε σε μια αίτηση και μέχρι να εξεταστεί, τα δεδομένα με την κατάσταση της άλλαζαν. Μέσα σε δυο χρόνια δεν καταφέραμε να εξασφαλίσουμε κανένα επίδομα στήριξης. Ήταν κάτι που η Μαρία θεωρούσε απαράδεκτο και πως πρέπει το κράτος να βελτιωθεί και να έχει καλύτερα αντανακλαστικά. Κι όλα τα είπε στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας.
Η Ανακουφιστική Φροντίδα
Η Ανακουφιστική Φροντίδα είναι μια ολόκληρη φιλοσοφία για όλους τους ασθενείς με χρόνιες ασθένειες. Αυτό σημαίνει ότι ο ασθενής δεν είναι στο κέντρο κι αποφασίζουν όλοι οι γιατροί μόνοι τους. Ο ασθενής είναι μέρος της αλυσίδας, της απόφασης, έχει τον γιατρό του, τον νοσηλευτή, τον ψυχολόγο, τον κοινωνικό λειτουργό, τον φυσιοθεραπευτή, τον λογοθεραπευτή, τον διαιτολόγο του και συναποφασίζουν ανάλογα με την κατάσταση. Και καταπραΰνουν τον πόνο. Δεν αφήνουν τους ασθενείς να πονούν και να υποφέρουν. Είτε αυτό αφορά το σωματικό του είτε το ψυχικό του είτε το πνευματικό κομμάτι. Ο Αντικαρκινικός αγωνίστηκε πολύ δυναμικά τα τελευταία χρόνια για να ψηφιστεί σχετική νομοθεσία, να υπάρχει ένα πλαίσιο για το ποιοι και πως παρέχουν Ανακουφιστική Φροντίδα. Έγινε η αρχή, τοποθετήθηκε μια καλή βάση, αλλά χρειάζονται βελτιώσεις.
Επιπλέον, θετική είναι η ψήφιση του «Συνηγόρου του Ασθενή», με τον διορισμό του κ. Μάριου Χαραλαμπίδη. Εκκρεμεί ακόμα η νομοθέτηση του Εθνικού Ινστιτούτου Καρκίνου, που σκοπό έχει να μπουν όλες οι υπηρεσίες του καρκίνου κάτω από ένα κεντρικό σύστημα.
Από την αρχή αντιμετωπίσαμε διάφορα θέματα όπως το να μην έχεις κάποιον να σε καθοδηγήσει. Εμείς είμαστε ευλογημένοι που είχαμε δίπλα μας τη θεία της Μαρίας, τη Χρύσα, η οποία είμαι ακτινολόγος και στάθηκε δίπλα μας, μας βοήθησε να βρούμε μια άκρη με τη διάγνωση. Στην πορεία χρειαστήκαμε νευρολόγο, δεν γνωρίζαμε κάποιον που να μπορεί να μας δει και μάλιστα, άμεσα. Ευτυχώς είχαμε τη γιατρό μας, η οποία μεσολάβησε. Αυτές οι ασθένειες δεν μπορούν να περιμένουν.
Θέλουμε δουλειά στο κομμάτι της πρόληψης, θέλουμε επένδυση από το κράτος στις δομές μας. Χρειάζεται μεγαλύτερη επικοινωνία μεταξύ σχολείου και οικογένειας γιατί τα παιδιά είναι ο καθρέφτης του αύριο και οφείλουμε να δημιουργήσουμε υγιή πρότυπα.
Ποιο μήνυμα θα ήθελες να δώσεις σε ανθρώπους που διανύουν το δικό τους ταξίδι με τον καρκίνο και κυρίως σε όσους στέκονται δίπλα τους;
Να παλεύουν με όλη τη δύναμη της ψυχής τους και να απολαμβάνουν το κάθε δευτερόλεπτο που βρίσκονται με τα αγαπημένα τους πρόσωπα. Μπορεί στο τέλος το αποτέλεσμα να μην είναι το επιθυμητό, αλλά η πορεία είναι αυτή που μας καθορίζει.
Πώς θα ήθελες να θυμάται ο κόσμος τη Μαρία;
Θα ήθελα να τη θυμάται ως το φωτεινό γλυκό κορίτσι με το μόνιμο χαμόγελο στο πρόσωπο, που δεν δίστασε, πάλεψε με υπομονή και επιμονή μέχρι το τέλος.
Η αγάπη και η στήριξη του κόσμου ήταν κάτι που την έκαναν να νιώθει απέραντη ευγνωμοσύνη και ευλογία και της έδιναν τεράστια δύναμη σε όλη αυτή την πορεία.
ΠΟΤΕ ΘΑ ΓΙΝΕΙ Η ΠΟΡΕΙΑ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΑΣ
Η Πορεία Χριστοδούλας 2026 θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο, 18 Απριλίου 2026, στις 15:30, ταυτόχρονα σε όλες τις πόλεις της Κύπρου, δίνοντας τη δυνατότητα σε όλους να συμμετάσχουν και να εκφράσουν την αλληλεγγύη τους. Ο Αντικαρκινικός Σύνδεσμος Κύπρου και η Τράπεζα Κύπρου καλούν το κοινό να «είναι εκεί», στηρίζοντας έμπρακτα αυτή τη σημαντική στιγμή συλλογικής προσφοράς.
Λευκωσία: Κέντρο Ανακουφιστικής Φροντίδας «Αροδαφνούσα»
Λεμεσός: Αστυνομικός Σταθμός Βάσεων, Μ1 Κολόσσι
Λάρνακα: Εξέδρα Φοινικούδες
Αμμόχωστος: Δημαρχείο Δερύνειας
Πάφος: Δημαρχείο Πάφου
Όσοι επιθυμούν να συμβάλουν, μπορούν να το κάνουν:
• ηλεκτρονικά μέσω της ιστοσελίδας www.poreiachristodoulas.cy
• μέσω του QuickPay Care στο app 1bank της Τράπεζας Κύπρου
• μέσω SMS στο 7060 (CAS 5 για €5, CAS 3 για €3, CAS 1 για €1)
• καθώς και μέσω των εθελοντών του Αντικαρκινικού Συνδέσμου Κύπρου που βρίσκονται σε όλη την Κύπρο.
Φωταγώγηση και εισφορά
Η πρωτοβουλία με τη φωταγώγηση κτηρίων έχει συμβολική δράση αλληλεγγύης και κοινωνικής ευαισθησίας, μεταφέρει ένα ηχηρό μήνυμα ελπίδας και στήριξης προς τους συνανθρώπους μας που δίνουν τη δική τους μάχη με τον καρκίνο. Η φωταγώγηση πραγματοποιείται από την Πέμπτη 2 Απριλίου 2026, ημέρα έναρξης του παγκύπριου οδικού εράνου, μέχρι και το Σάββατο 18 Απριλίου 2026. Ο Όμιλος SppMedia, στο πλαίσιο της συμμετοχής του στην Πορεία Χριστοδούλας 2026, φωταγώγησε το κτήριό του με το κίτρινο χρώμα της το χαρακτηριστικό κίτρινο χρώμα της πορείας και θα προχωρήσει σε χρηματική εισφορά, στηρίζοντας έμπρακτα την προσπάθεια για ενίσχυση της πολύτιμης προσφοράς προς τους συνανθρώπους μας που δίνουν τη δική τους μάχη με τον καρκίνο.
https://www.24sports.com.cy/gr/news/nea/koinonia/to-ktirio-tis-sppmedia-fotagogeitai-gia-tin-poreia-xristodoylas-2026
