Beautiful People team
Υπάρχουν ήχοι που δεν σβήνουν ποτέ από τη μνήμη. Για χιλιάδες Κύπριους, οι σειρήνες της τουρκικής εισβολής του 1974 δεν αποτελούν απλώς μια ανάμνηση, αλλά ένα τραύμα που εξακολουθεί να τους συνοδεύει. Ανάμεσά τους και η αγαπημένη Κύπρια τραγουδίστρια Αλέξια, η οποία, 52 χρόνια μετά, άνοιξε την καρδιά της και μίλησε για όσα έζησε ως μικρό κορίτσι στην Αμμόχωστο.
Μια εξομολόγηση γεμάτη πόνο, συγκίνηση και αναμνήσεις από εκείνο το μαύρο καλοκαίρι που σημάδεψε για πάντα την ιστορία της Κύπρου έκανε η Αλέξια, κατά τη διάρκεια της παρουσίας της στην εκπομπή «Στούντιο στις 3» του ΣΚΑΪ, την Τετάρτη 28 Οκτωβρίου.
Η γνωστή ερμηνεύτρια γύρισε τον χρόνο πίσω, στο 1974, όταν ήταν μόλις δέκα ετών και η ζωή της άλλαξε από τη μια στιγμή στην άλλη.
Το κορίτσι που μεγάλωνε στην Αμμόχωστο, με τις εικόνες της πόλης του, τους δρόμους, τις γειτονιές και τις παιδικές του αναμνήσεις, βρέθηκε ξαφνικά αντιμέτωπο με τον εφιάλτη του πολέμου.
«Ο ήχος της σειρήνας δεν ξεχάστηκε ποτέ»
Η Αλέξια μίλησε για εκείνον τον ήχο που εξακολουθεί να είναι χαραγμένος μέσα της, παρά τις δεκαετίες που έχουν περάσει.
Δεν πρόκειται απλώς για μια δυσάρεστη ανάμνηση. Είναι ο ήχος που συνδέθηκε με τον φόβο, την αγωνία, την ανασφάλεια και τον ξεριζωμό.
Για όσους έζησαν την εισβολή, οι σειρήνες δεν σήμαιναν μόνο ότι υπήρχε κίνδυνος. Σήμαιναν πως τίποτα δεν θα ήταν ξανά όπως πριν.
Η τραγουδίστρια εξήγησε ότι αυτή η εμπειρία παραμένει αναπόσπαστο κομμάτι της προσωπικής της ταυτότητας, ακόμη και σήμερα.
Η Αμμόχωστος που άφησε πίσω της και δεν ξέχασε
Η Αλέξια ήταν ένα από τα χιλιάδες παιδιά που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους εξαιτίας της τουρκικής εισβολής.
Η Αμμόχωστος, η πόλη όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε, έμεινε πίσω μαζί με τις εικόνες μιας παιδικής ηλικίας που διακόπηκε βίαια.
Πενήντα δύο χρόνια αργότερα, η πληγή παραμένει ανοιχτή.
Για πολλούς πρόσφυγες, η Αμμόχωστος δεν είναι απλώς μια κατεχόμενη πόλη. Είναι το σπίτι που άφησαν, η αυλή όπου έπαιζαν, οι γείτονες που αποχωρίστηκαν, οι οικογενειακές στιγμές που δεν επέστρεψαν ποτέ.
Και μέσα από την εξομολόγηση της Αλέξιας, αυτές οι μνήμες έρχονται ξανά στο προσκήνιο.
Οι επιστροφές στα Κατεχόμενα και η προσπάθεια να συμφιλιωθεί με το παρελθόν
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον είχε και η αποκάλυψη της τραγουδίστριας ότι, αρκετά χρόνια μετά την εισβολή, επέλεγε να επισκέπτεται τις κατεχόμενες περιοχές μαζί με συνεργάτιδά της.
Μάλιστα, πραγματοποιούσε ορισμένες από αυτές τις επισκέψεις σε ημέρες που συνέπιπταν με τις μαύρες επετείους της κυπριακής τραγωδίας.
Ήταν, όπως εξήγησε, μια προσωπική προσπάθεια να αντιμετωπίσει το τραύμα του πολέμου και να δημιουργήσει νέες εμπειρίες στον τόπο που είχε συνδεθεί με τον φόβο των παιδικών της χρόνων.
Οι επιστροφές αυτές τη βοήθησαν σε κάποιον βαθμό να διαχειριστεί όσα κουβαλούσε μέσα της.
Πώς η μουσική έγινε διέξοδος από τον πόνο
Η Αλέξια αναφέρθηκε και στον καθοριστικό ρόλο που διαδραμάτισε η τέχνη στη ζωή της.
Μέσα από τη μουσική και τη δημιουργία κατάφερε να δώσει διαφορετική μορφή στις επώδυνες εμπειρίες της, μετατρέποντας ένα μέρος του προσωπικού της τραύματος σε καλλιτεχνική έκφραση.
Η ίδια περιέγραψε ακόμη μια επίσκεψή της στο Ισραήλ, όπου είχε μιλήσει σε διάλεξη για τις σειρήνες του πολέμου. Εκεί συνειδητοποίησε ότι απευθυνόταν σε ανθρώπους που είχαν βιώσει επανειλημμένα τον ίδιο τρομακτικό ήχο.
52 χρόνια μετά, η Κύπρος εξακολουθεί να θυμάται
Η εξομολόγηση της Αλέξιας δεν αφορά μόνο την προσωπική της ιστορία. Αγγίζει τις μνήμες μιας ολόκληρης γενιάς Κυπρίων που έζησαν την εισβολή, τον ξεριζωμό και την απώλεια.
Ανθρώπων που έφυγαν από τα σπίτια τους πιστεύοντας ότι σύντομα θα επέστρεφαν. Παιδιών που μεγάλωσαν μακριά από τις γειτονιές τους. Οικογενειών που έμαθαν να ζουν με την προσμονή της επιστροφής.
Πέρασαν 52 χρόνια. Οι άνθρωποι μεγάλωσαν, οι εποχές άλλαξαν, όμως οι αναμνήσεις εκείνου του καλοκαιριού εξακολουθούν να είναι ζωντανές.
Γιατί υπάρχουν πατρίδες που δεν τις ξεχνάς, σπίτια που δεν παύεις να νοσταλγείς και ήχοι που, ακόμη κι όταν σιωπήσουν, συνεχίζουν να αντηχούν μέσα σου.
Και για την Αλέξια, όπως και για χιλιάδες άλλους Κύπριους, η Αμμόχωστος παραμένει κομμάτι της ζωής που άφησαν πίσω, αλλά ποτέ δεν έβγαλαν από την καρδιά τους.
