Beautiful People team
Λένε πως κάποιοι έρωτες δεν κάνουν θόρυβο όταν γεννιούνται, αλλά όταν αρχίζουν να απειλούν ισορροπίες. Έτσι ξεκίνησε και εκείνος ο παράξενος, σχεδόν κινηματογραφικός δεσμός που όλοι ψιθύριζαν, αλλά κανείς δεν τολμούσε να ονομάσει ξεκάθαρα.
Η Μαριόλα είχε πάντα εκείνη τη σπάνια ηρεμία των ανθρώπων που ξέρουν να κρύβουν τα συναισθήματά τους πίσω από ένα χαμόγελο. Όμως εκείνος, ο γιος του βουλευτή, δεν είχε καμία πρόθεση να κρυφτεί. Ήταν από εκείνους που όταν ερωτεύονται, δεν κάνουν πίσω. Ούτε από φόβο, ούτε από συνέπειες. Οι πρώτες τους συναντήσεις έμοιαζαν τυχαίες. Ίδιες παρέες, κοινές έξοδοι, βλέμματα που συναντιούνταν λίγο παραπάνω απ’ όσο “επιτρεπόταν”. Και κάπου εκεί, ανάμεσα σε μια μουσική που έπαιζε χαμηλά και σε φώτα που τρεμόπαιζαν, γεννήθηκε κάτι που κανείς δεν είχε υπολογίσει. Εκείνος, λένε, «τρελάθηκε». Δεν ήταν απλός ενθουσιασμός, ήταν εκείνο το είδος του έρωτα που σε κάνει να χάνεις τον ρυθμό της καθημερινότητας. Να σκέφτεσαι το επόμενο μήνυμα πριν καν σταλεί το πρώτο. Να μετράς τις ώρες όχι με το ρολόι, αλλά με την αναμονή. Και τότε μπήκε στη μέση η Σοφία.
Όχι σαν δραματικός αντίπαλος, αλλά σαν εκείνη τη φωνή που προσπαθεί να κρατήσει τα πράγματα στη γη όταν όλα αρχίζουν να πετούν επικίνδυνα ψηλά. «Φρένο σε αρραβώνες και γάμο», έλεγαν όσοι “ήξεραν”. Μα στην πραγματικότητα, ίσως να ήταν απλώς μια προσπάθεια να προστατευτεί κάτι που ακόμη δεν είχε προλάβει να γίνει σταθερό. Γιατί σε τέτοιες ιστορίες, τίποτα δεν είναι τόσο απλό όσο ακούγεται. Ούτε οι έρωτες, ούτε οι αντιδράσεις, ούτε οι σιωπές που αφήνουν πίσω τους. Και η Μαριόλα; Εκείνη πάντα στο ενδιάμεσο. Ανάμεσα σε βλέμματα που υπόσχονται πολλά και σε κόσμους που ζητούν ακόμα περισσότερα.
Κάποιοι λένε πως αυτό ήταν απλώς μια φήμη που φούσκωσε. Άλλοι πως ήταν μια ιστορία που δεν ειπώθηκε ποτέ ολόκληρη. Αλλά σε κάθε περίπτωση, ο έρωτας, αληθινός ή φανταστικός, είχε ήδη κάνει τη δουλειά του: είχε αφήσει πίσω του απορίες, ψίθυρους και μια αίσθηση πως κάτι μεγάλο πέρασε, έστω και για λίγο, από τη σκηνή.
«Δεν θέλω ακόμη επισημοποιήσεις»
«Δεν θέλω ακόμη επισημοποιήσεις», λέει η Μαριόλα, σαν να προσπαθεί να κρατήσει τον χρόνο λίγο πιο πίσω, εκεί όπου τα πράγματα δεν βαραίνουν από λέξεις και υποσχέσεις. Στέκεται πάντα με εκείνη την ήρεμη απόσταση που έχουν οι άνθρωποι όταν ξέρουν πως μια ιστορία μπορεί να γίνει μεγαλύτερη απ’ ό,τι είναι έτοιμοι να αντέξουν. Δεν αρνείται το συναίσθημα, δεν το διαψεύδει· απλώς δεν το ντύνει ακόμη με τίτλους και δεσμεύσεις.
Από την άλλη, εκείνος, ο γιος του βουλευτή, μοιάζει να κινείται σε διαφορετικό ρυθμό. Σαν να θέλει να προλάβει το αύριο πριν αυτό αποφασίσει μόνο του. Η ένταση του συναισθήματός του δεν κρύβεται εύκολα, ούτε χωρά σε μισές κουβέντες και υπαινιγμούς. Και κάπου ανάμεσά τους, η ιστορία αυτή παίρνει τη μορφή ενός άγραφου κεφαλαίου. Όχι ακόμη έτοιμου να γίνει επίσημο, όχι αρκετά ώριμου για να σταθεί μπροστά σε οικογενειακά τραπέζια και ερωτήσεις για «το επόμενο βήμα».
Οι γύρω τους το ερμηνεύουν όπως μπορούν. Άλλοι το λένε δισταγμό, άλλοι προστασία, άλλοι απλώς τον φυσικό φόβο όταν κάτι αρχίζει να αποκτά βάρος. Όμως στην πραγματικότητα, ίσως να είναι απλώς η στιγμή που δύο άνθρωποι δεν συγχρονίζονται ακόμη πλήρως στον ίδιο ρυθμό. Και έτσι η Μαριόλα κρατά την πιο απλή, αλλά και πιο καθαρή θέση: ότι κάποιες ιστορίες δεν χρειάζονται βιασύνη για να είναι αληθινές. Μόνο χρόνο.
Πηγή:yeah.gr
