Χρήστος Ζαβός
Ξαφνιάστηκα ακούγοντας το Νικόλα Κωνσταντίνου στον ΣΠΟΡ FM να χαρακτηρίζει, αποτυχία, τον αποκλεισμό από τους Νορβηγούς.
Αναρωτήθηκα πως είναι δυνατό, να προσεγγίζει την κατάσταση ως τέτοια, από την στιγμή που ο Απόλλωνας αναμετρήθηκε με μια ομάδα πιο ποιοτική, πιο έμπειρη στην Ευρώπη και εκατό τοις εκατό πιο έτοιμη αγωνιστικά!!
Βέβαια, ο Νικολής, ως αυθεντία στο ρεπορτάζ του «θεού», εκφράζει και αντλεί τις απόψεις του, μέσα από την Απολλωνίστικη κοσμοθεωρία.
Μια κοσμοθεωρία, και αυτό δεν είναι ευθύνη του Νικόλα, που διαχρονικά δημιουργεί προσδοκίες, όχι και τόσο συμβατές με την πραγματικότητα.
Δεν είναι τυχαίο ότι αμέσως μετά το διπλό μες στο Μπέργκεν, η συζήτηση που μονοπώλησε την κουβέντα στα μπλε στέκια, ήταν ακριβώς για το ποιος είναι ο κατάλληλος προορισμός… Θεσσαλονίκη ή Βρυξέλλες, ΠΑΟΚ ή Άντερλεχτ.
Δημοσιεύματα , εστίαζαν στο πόσο ισχυρή είναι η άμυνα που δεν δέχεται γκολ, ενώ οι λαφαζανιές και οι ακρότητες για τις «υπερδυνάμεις» κάποιων παικτών έκαναν και πάλι την εμφάνιση τους.
Δεν ήθελε και πολύ. Κάποιοι έβαλαν στην κουβέντα σύγκρισης την ομαδάρα του 17-18 ενώ άλλοι δεν συμβιβαζόντουσαν παρά μόνο με το πρωτάθλημα και το λιγκ- phase
Γενικώς το στοιχείο της υπερβολής, ήταν για μια ακόμη φορά, στο επίκεντρο των συζητήσεων και των αναλύσεων, δημιουργώντας έτσι μια πλασματική εικόνα στο μυαλό των πολλών… σίγουρα όχι του Λοσάδα, που μια μέρα πριν το ματς αναφερόταν με καθαρότητα στην δυσκολία του εγχειρήματος.
Όσοι πάντως δεν έδωσαν σημασία στα λεγόμενα του, έφαγαν γερό χαστούκι.
Και ως χτυπημένοι, ξεκίνησαν τους αναθεματισμούς, την ανυπόστατη κριτική και κάποιες σαχλαμάρες που καθόλου δεν συνάδουν με την σοβαρότητα που εκπέμπει η ομάδα του Αργεντινού.
Από το Λέουενμπουργκ έως τον Σιήκκη και από τον Γκάρι έως τον Βαϊσμπέκ, ο Απόλλωνας του Λοσάδα, είναι η ομάδα που οραματιζόντουσαν οι οπαδοί, από το 22’ και έπειτα, όποτε και απώλεσε την σοβαρότητα της.
Και αυτό από μόνο του, είναι τεράστιας σημασίας. Πολύ μεγαλύτερης από έναν αποκλεισμό στην Β’ ή στην Γ’ φάση της όποιας ευρωπαϊκής διοργάνωσης.
Σοβαρή, συγκροτημένη, άξια εμπιστοσύνης, που μεταφράζεται σε 7500 εισιτήρια μες στο κατακαλόκαιρο , το πρότζεκτ που αποκατέστησε την ποδοσφαιρική αξιοπρέπεια, πρέπει να προφυλαχθεί.
Μπορεί να χάθηκε ο άμεσος στόχος, που ήταν η πρόκριση πάνω στην Μπράν, αλλά μεσοπρόθεσμοι ή και μακροπρόθεσμοι στόχοι βρίσκονται σε ισχύ.
Κάποιοι πιστεύουν ότι η ομάδα θα πάρει το πρωτάθλημα, ρεαλιστικά όμως μιλώντας για την φετινή χρονιά, ο Απόλλωνας καλείται να εδραιώσει τα κεκτημένα. Να παραμείνει δηλαδή στην ελίτ, να βγει στην Ευρώπη και αν με το καλό έρθει η όποια υπέρβαση, όπως ήρθε και πέρσι, καλώς.
Βήμα, βήμα, χτίζοντας σωστά και υπομονετικά, την επόμενη σεζόν, γιατί, όχι , να μπει στο πρωτάθλημα, θέλοντας να το κυνηγήσει.
Για να κτίσει όμως, θα πρέπει κανείς, ν’ αντιληφθεί τις πραγματικές αδυναμίες, που συνήθως αναδεικνύονται μετά από αναποδιές και όχι μετά από μια πρόκριση επί της Ντίλα Γκόρι.
Δυστυχώς με τους Νορβηγούς, επιβεβαιώθηκε η βαθιά εξάρτηση που έχει η ομάδα με τον Κβίντα.
Από πέρσι υπήρχε η ανησυχία, μα όταν αυτή μεταφέρθηκε στην πραγματικότητα, το σενάριο ήταν εφιαλτικό. Ο Τσέχος, δεν είναι απλά ο ηγέτης στην άμυνα, είναι η κολώνα που κρατά την ομάδα. Αποχώρησε και κατάρρευσε. Τι θα κάνει ο Λοσάδα επ’ αυτού, έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον.
Από κει και πέρα, μια ακόμη ανησυχία περσινή εξακολουθεί να υφίσταται και σχετίζεται με το βάθος του ρόστερ.
Σαν προγραμματισμός για την σεζόν ενδεχομένως να αποδειχθεί άριστος και πολύ καλός, μα για τα ματς με τους Νορβηγούς, σε κανένα σημείο της ομάδας δεν έγινε upgrade.
Ουδείς γνωρίζει αν οι Αϊβού, ο Μπαλογιάννης, ο Ούγκμπο, ο Ασορό, ο Όσμπολτ, ο άτυχος Γκόλτσον ή οι νεαροί Ανδρέου, Αθανασίου και Κονομής θα ανεβάσουν ένα επίπεδο πιο πάνω την ομάδα, αυτό όμως που όλοι αναγνωρίζουν ανεξαρτήτως κοσμοθεωρίας, είναι ότι ο Απόλλωνας υπό το Λοσάδα, είναι ένα σύνολο που κερδίζει τον σεβασμό φίλων και εχθρών.
Ο αποκλεισμός από την Μπράν σε σχέση με την αναγκαιότητα να προστατευτεί η ομάδα , δεν σημαίνει τίποτα απολύτως. Έπαιξαν και έχασαν για κάτι δευτερόλεπτα. Ε…και;
