Εφραίμ Γεωργίου
Η ήττα με 4-2 στον πρώτο ημιτελικό ήταν ένα γερό χαστούκι που θα μπορούσε εύκολα να προκαλέσει «ηλεκτροσόκ» στον Αρχάγγελο. Σε άλλες εποχές, η απομάκρυνση του προπονητή θα ήταν το αναμενόμενο. Λαϊκά δικαστήρια για να εκτονωθεί η οργή του κόσμου και μια αλλαγή την τελευταία στιγμή που θα έμοιαζε με ζαριά. Όμως, η διοίκηση του Χάρη Φωτίου επέλεξε κάτι πιο δύσκολο… τον ορθολογισμό.
Μια αλλαγή προπονητή λίγα 24ωρα πριν από έναν επαναληπτικό «ζωής ή θανάτου» σπάνια διορθώνει τακτικές παθογένειες. Το μόνο που μπορεί να προσφέρει είναι μια προσωρινή αλλαγή στην ψυχολογία των παικτών. Στην περίπτωση του Πάμπλο Γκαρσία, όμως, αυτό το επιχείρημα καταρρίπτεται από την ίδια την πραγματικότητα των αποδυτηρίων. Ο Ουρουγουανός δεν έχει χάσει τους παίκτες του.
Αντίθετα, οι ποδοσφαιριστές πίνουν νερό στο όνομά του και η σχέση εμπιστοσύνης παραμένει ακλόνητη. Λίγες μέρες πριν ο Καττιρτζής μετά από την ήττα στο «αιώνιο» μιλούσε για σεβασμό στον προπονητή του, πιο πριν ο Μπρόρσον τον χαρακτήρισε ως «μαχητή», ο Σταφυλίδης δήλωσε πως ήρθε στην ομάδα γι’ αυτόν, ενώ ο Ματίας Τομάς έλεγε πως ο προπονητής του είναι γεννημένος νικητής. Όταν οι πρωταγωνιστές στηρίζουν έτσι τον προπονητή τους, η απόλυσή του κατά πάσα πιθανότητα θα προκαλούσε σύγχυση και αποσυσπείρωση, όχι ανάκαμψη.
Στο ποδόσφαιρο, το να γκρεμίζεις είναι το μόνο εύκολο. Το να στηρίζεις όμως, μια διαδικασία και έναν άνθρωπο την ώρα που όλα γύρω σου «καίγονται», απαιτεί κότσια και καθαρό μυαλό. Η διοίκηση Φωτίου αρνήθηκε να πορευτεί «εν βρασμώ ψυχής» και δεν έγινε έρμαιο των συναισθημάτων της στιγμής.
Ο επαναληπτικός θα δείξει αν αυτή η διοικητική ωριμότητα θα μετουσιωθεί σε μια επική ανατροπή. Παρά ταύτα, ανεξαρτήτως αποτελέσματος, η απόφαση της παραμονής είναι ήδη μια νίκη της λογικής απέναντι στον παρορμητισμό.
