Χρήστος Ζαβός
Δεν χρειάζεται και παπά, να σου πει ότι, στην παρούσα φάση, κυριαρχεί η τοξικότητα.
Επικρατεί μια οξεία κατάσταση, μέσα από την οποία το ποδοσφαιρικό τμήμα και η διοίκηση, βάλλονται από ένα μεγάλο ποσοστό οπαδών, που κρίνει αυστηρά ή και μηδενίζει τα πάντα.
Όλα κινούνται στο μέγιστο βαθμό. Και η επιθετικότητα και η αδυναμία της διοίκησης να την συγκρατήσει.
Για παράδειγμα, οι «κριτικοί» έχουν ήδη συμπεράνει ότι οι δύο φερόμενοι μεταγραφικοί στόχοι, Ταβάρες και Γκόμες, είναι άμπαλοι, η δε διοίκηση, φτάνει στο σημείο να λογοδοτεί ακόμη και με ποιον ατζέντη, κάνει ή δεν κάνει δουλειές.
Άκουσες σε καμία από τις μεγάλες ομάδες να συζητούν, ποιος και τι με μεταγραφές;
Και όμως, το τραγούδι «καραβίδες και αράχνες, που παίζει σ’ αυτή την φάση, δείχνει την έλλειψη δυνατότητας της διοίκησης, να υπερασπιστεί το έργο της και να βάλει μια τελεία σ’ αυτή την τοξική κριτική που της ασκείται για το κάθε τι.
«Γιατί τον Μάρτινς;» «Γιατί το Νταμάχου;». « Τι κάνει ο Τρισκόφσκι;». «Που βρήκατε τον Ταβάρες;». «Τι στο διάολο είναι αυτός ο Γκόμες;», «Ποιος ο ρόλος του Καραβίδα;», «Ποιος κάνει τις μεταγραφές;». «Που είναι οι επενδυτές;»… μέχρι και το Αελίστικο φρόνημα της διοίκησης φροντίζουν κάποιοι αδιάντροπα να αμφισβητήσουν.
Η κριτική καλύπτει από το πιο ασήμαντο θέμα, όπως δηλαδή η άφιξη ενός εκ των τριών στόπερ που θα ενταχθούν στην ομάδα, μέχρι και το πιο σημαντικό, που είναι η αναζήτηση ενός επενδυτή!!!
Βέβαια όλα αυτά συμβαίνουν, ελέω της ανικανότητας της διοίκησης τα δύο τελευταία χρόνια, να παρουσιάσει μια καλή και ανταγωνιστική ομάδα.
Ακριβώς γι’ αυτό η κριτική λειτουργεί ως οδοστρωτήρας όλων των προσπαθειών της.
Λίγοι είναι αυτοί που νοιάζονται για το έργο που έχει επιτελέσει στην μετά- Σοφοκλέους εποχή, στο οικονομικό ή και στη προσπάθεια δημιουργίας επενδύσεων.
Η δυσανασχέτηση είναι τέτοια, που αντί για κριτική, υπάρχουν αναθεματισμοί και αντί για πίεση, τοξικότητα.
Και όταν το κλίμα είναι τέτοιο, η λογική κάνει στην άκρη, δίνοντας την θέση της στον παραλογισμό.
Και όσο η διοίκηση δεν νοεί, να επιβάλει την τάξη, εξηγώντας με ρεαλισμό τα δεδομένα, τότε το καλοκαίρι τούτο, αναμένεται μίζερο και σκοτεινό.
Ήδη μυρίζει καλοκαίρι του 2011, μα απολογούμαι δεν μπορώ να διανοηθώ ότι θα επαναληφθεί το 2012. Παρόμοιες οι καταστάσεις που ζούμε, μα οι συνθήκες, τότε με τώρα, δεν έχουν καμία σχέση.
Δυστυχώς ο κόσμος πιστεύει ότι οι επενδυτές έχουν στηθεί ουρά και περιμένουν να βάλουν τα λεφτά τους και ότι η ΑΕΛ, απαλλαγμένη από τα χρέη, μπορεί να υπογράψει συμβόλαια πέραν των δυνατοτήτων της.
«Γιατί δεν παίρνεις τον Μάρκες;», «τράβα υπόγραψε τον Κβίντα»… κάτι τέτοια συζητά ο κόσμος και μετά ακούει για τους Πορτογάλους και προσγειώνεται ανώμαλα.
Η πραγματικότητα όμως δεν έχει καμία σχέση με τις προσδοκίες, κάποιων λίγων ή πολλών.
Η διοίκηση είναι υποχρεωμένη να πει σκληρές αλήθειες. Η μοναδική επιλογή που έχει ενώπιον της, για ν’ αντικρούσει την οξεία αυτή κατάσταση, είναι να επιβάλει τον ρεαλισμό.
Ν’ αναλύσει το έργο που έχει μέχρι στιγμής επιτελέσει στο διοικητικό-οικονομικό κομμάτι, να εξηγήσει στον κόσμο τις πραγματικές δυνατότητες που υπάρχουν και να υπενθυμίσει για μια ακόμη φορά, την προσήλωση της να εξεύρει ένα μοντέλο επενδυτή που θα βοηθήσει την ομάδα.
Με αφορμή την 2η του Ιούνη, ας υπενθυμίσει κιόλας προς κάθε «ενδιαφερόμενο», να έρθει ν’ αναλάβει.
Όσοι πραγματικά σκέφτονται ένα τέτοιο εγχείρημα, καλό θα ήταν να βγουν επιτέλους μπροστά, αποτρέποντας έτσι την συντήρηση της της τοξικότητας, της εσωστρέφειας και ενδεχομένως του διχασμού!!
Τα τελευταία δηλαδή πράγματα, που χρειάζεται αυτή την στιγμή, η Αθλητική Ένωση Λεμεσού.
