Αλέξανδρος Βανέζος
Η ΑΕΛ δεν κατάφερε να πάρει θετικό αποτέλεσμα στον πρώτο ημιτελικό απέναντι στην Πάφος FC και πλέον καλείται να κάνει υπέρβαση στον επαναληπτικό της 22ας Απριλίου.
Κι όμως, η εικόνα της ομάδας δεν ήταν κακή. Σε αρκετά σημεία, έδειξε ότι μπορούσε να διεκδικήσει περισσότερα, ίσως ακόμη και να αδίκησε τον εαυτό της.
Ωστόσο, τα ερωτήματα που συνοδεύουν τη φετινή πορεία της ομάδας παραμένουν. Και το βασικότερο αφορά την αγωνιστική προσέγγιση του Ούγκο Μαρτίνς.
Ο Πορτογάλος τεχνικός επιμένει σε ένα σύστημα 3-5-2 (που μετατρέπεται σε 5-2-3 χωρίς την μπάλα), το οποίο απαιτεί συγκεκριμένα χαρακτηριστικά. Ταχύτητα στην άμυνα, γρήγορους στόπερ με καλή κυκλοφορία, έντονα ανεβάσματα από τα άκρα και συνεχή κίνηση στο μεσοεπιθετικό κομμάτι, μετάξυ των επιθετικών και των μέσων με ή χωρίς την μπάλα.
Η πραγματικότητα, όμως, δείχνει πως η ΑΕΛ δεν διαθέτει το κατάλληλο υλικό για να υποστηρίξει με συνέπεια αυτή τη φιλοσοφία. Αντίθετα, σε αρκετές περιπτώσεις, το σύστημα μοιάζει να αναδεικνύει τις αδυναμίες των ποδοσφαιριστών, αντί να τις καλύπτει. Αυτός ήταν και ένας από τους λόγους που δεν βγήκε το αγωνιστικό πλάνο του προηγούμενου τεχνικού των γαλαζοκιτρίνων, Πάολο Τραμετσάνι.
Απέναντι στην Πάφο, η επιλογή του συγκεκριμένου σχηματισμού θα μπορούσε να θεωρηθεί λογική, λόγω της επιθετικής ποιότητας του αντιπάλου. Ωστόσο, η απόφαση για τόσο ψηλά ανεβασμένη αμυντική γραμμή αποδείχθηκε ριψοκίνδυνη. Το δεύτερο γκολ που δέχθηκε η ΑΕΛ είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα, με την αμυντική λειτουργία να παρουσιάζει αδράνεια, αποσύνδεση και κακή τοποθέτηση, αν και οι γαλαζοκίτρινοι διαμαρτύρονται ίσως ορθά για οφσάιντ σε μια αμφίβολη φάση.
Ας μην ξεχνάμε πως ο Πορτογάλος τεχνικός συστήθηκε στο Κυπριακό κοινό με το 4-2-3-1 με καλές παρουσίες με Ομόνοια Αραδίππου και Εθνικό.
Το ερώτημα, λοιπόν, παραμένει. Πρόκειται για επιλογή που θα δικαιωθεί ή για μια εμμονή που κοστίζει;
