Χρήστος Ζαβός
Άλλο και τούτο.
Πρώτη φορά συμφωνούμε ότι ορθώς λήφθηκε η απόφαση για διακοπή του αγώνα, πρώτη φορά οι δύο ομάδες συναίνεσαν δικαίως στην απόφαση του διαιτητή … έλαχε κιόλας για πρώτη φορά να ψάχνουμε από που έπεσε η κροτίδα.
Κροτίδα έπεσε δίπλα σε άνθρωπο που εργαζόταν και αναζητούσαμε όχι τον δράστη, αλλά από που έπεσε.
Ωσάν και ψάχνουμε ποιος κρατάει πεντόλιρα στην τσέπη του ή που φυλάει τον αρραβώνα του οπαδός της Σαλαμίνας ή του ΑΠΟΕΛ.
Πρωτόγνωρο, συναρπαστικό, μοιάζει με της Αγκάθα Κρίστι αριστούργημα.
Μόνο που η πλοκή εκτυλίσσεται όχι σε βικτωριανό παλάτι στην αγγλική ύπαιθρο, ανάμεσα σε πέντε- δέκα παρευρισκόμενους, αλλά σε ποδοσφαιρικό γήπεδο, με κλειστό κύκλωμα τηλεόρασης, εν τη παρουσία χιλιάδων θεατών, με τηλεοπτική κάλυψη και κυρίως επί εποχής ( εδώ γελάμε) «Κάρτας Φιλάθλου».
Χρειάστηκε να περάσει ένα βράδυ έως ότου ο εκπρόσωπος της αστυνομίας, αποφασίσει να μας δώσει τα σημεία του ορίζοντα μέσα από τα οποία προκύπτει η κατεύθυνση της κροτίδας.
Ας είναι.
Είναι και αυτό ένα βήμα, μήπως και την επόμενη φορά, όχι μόνο δεν θα ψάχνουμε από που, αλλά θα συλλαμβάνεται ο δράστης ή ακόμη καλύτερα έστω και ουτοπικά, δεν θα έχει την δυνατότητα να περνάει τα «παιγνίδια» του για να παίξει με φίλους.
Μέχρι τότε… ας ξεκινήσουμε από το που.
