ΚΛΕΙΣΙΜΟ
Loading...

Η επιστροφή του Βασιλιά!

Δημήτρης Χριστοφόρου

Δημήτρης Χριστοφόρου

dimis_r21@hotmail.com

Τον αθλητισμό τον αγαπάμε γιατί είναι γεμάτος από συγκινήσεις, θριάμβους, υπερβάσεις της μιας βραδιάς που σου δίνουν την ευκαιρία να  γράψεις με χρυσά γράμματα το όνομά σου στην ιστορία. Ο Ρότζερ Φέντερερ δεν είχε τίποτα από όλα αυτά ανάγκη να πετύχει όταν κατέβαινε στη Μελβούρνη: έχει κάνει στην καριέρα του περισσότερα από κάθε άλλο τενίστα ήδη. Αυτό που ήθελε, ήταν να αποδείξει πως μπορεί να νικήσει και τον τελευταίο αντίπαλο που του έμεινε, τον χρόνο. Μιας και το κατάφερε κι αυτό, αξίζει να του αφιερώσουμε αυτά τα ολίγα.

Ο Ελβετός κατέβηκε στην Ελβετία μετά από το μεγαλύτερο διάστημα αποχής του από τα κορτς. Τραυματίστηκε και θέλησε να περάσει ένα διάστημα έξι μηνών στην προπόνηση για να επανέλθει μόνο όταν θα ήταν απόλυτα έτοιμος. Του στοίχησε την τελευταία του ευκαιρία να πάρει το χρυσό στους ολυμπιακούς αγώνες, όμως στα 35 δεν μπορείς να τα έχεις και όλα. Μπήκε στο Όπεν της Αυστραλίας σαν το νο17 του ταμπλό. Η χειρότερη θέση που είχε ποτέ από τότε που πρωτομπήκε στη δεκάδα. Είχε να κατακτήσει major τουρνουά από το Ουΐμπλετον του 2012 και κανείς δεν πίστευε πως είναι καν διεκδικητής του τίτλου.

Όμως, αυτός το έλεγε μετά από κάθε αποτυχία πως θα παίζει τένις για όσο το απολαμβάνει και πάντα έχει την πίστη πως ελπίδες για να πάρει κι άλλα μεγάλα τουρνουά υπάρχουν. Αρκετοί ήλπιζαν να πάρει απόφαση να σταματήσει για να μη χαλάσει το μύθο του μέσα από τις ήττες που έκανε από Τζόκοβιτς και Μάρει. Αυτά για τον Ελβετό είναι ψιλά γράμματα. Πάντα ήταν.

Ο τρόπος που έφτασε σε αυτό το τρόπαιο, ήταν βγαλμένος μέσα από ταινία. Το σενάριο έπρεπε να είναι ακριβώς έτσι γραμμένο για να καταλήξει σε δάκρυα χαράς. Τζόκοβιτς και Μάρει βγήκαν νωρίς από την σκηνή γιατί το έργο έπρεπε να έχει πρωταγωνιστές σενάριο που να «γράφουν» καλύτερα στη μνήμη μας. Μέχρι το τέλος του δρόμου, έπρεπε ο κάθε επόμενος αντίπαλος, η κάθε επόμενη πίστα να είναι και δυσκολότερη. Ζόρικος ημιτελικός απέναντι στον Βαβρίνκα που πάντα στα μεγάλα ματς παίζει εξαιρετικά. Πρόκριση στα πέντε σετ και ετοιμασία για την τελευταία πίστα. Σαν το Ράμπο την ώρα που δένει την κορδέλα του. Τον τελευταίο αρχηγό πριν να «ελευθερώσει την πριγκίπισσα», αν μιλούσαμε για κάποιο video game από αυτά που κι ο ίδιος θα περνούσε την  ώρα του μικρός. Στα παιχνίδια συνήθως ο τελευταίος αρχηγός είναι κάποιος με πολλά χέρια, που δεν πέφτει κάτω εύκολα ποτέ και πρέπει να ανακαλύψεις ξεχωριστά κόλπα για να τον νικήσεις. Στο σενάριο δεν μπορούσε να ήταν άλλος αυτός από τον Ναδάλ.

Αυτός που τον ζόρισε όσο κανείς, που τον έφερνε σε επαφή με τα όριά του σε κάθε μεταξύ τους παιχνίδι αλλά και αυτός που επίσης έψαχνε το δρόμο της επανόδου στο προσκήνιο. Τίποτα δε θα μπορούσε να είναι καλύτερο και το τέλος στα πέντε σετ, έδωσε τον κλασσικό τόνο της κορύφωσης του δράματος στο φινάλε. Μια υπέροχη ταινία με το Βασιλιά να κάθεται ξανά στο θρόνο του.

Ο Ναδάλ είναι πολύ μεγάλος παίκτης και εκ των κορυφαίων όλων των εποχών. Όμως, περισσότερο θα τον θυμόμαστε σαν αυτόν που υπήρχε για να δίνει ακόμα μεγαλύτερη αξία στα επικά κατορθώματα του Φέντερερ. Ο  μαχητής που δε λυγίζει στα χτυπήματα, αλλά κάποιες φορές η φινέτσα και η μαγεία αρκούν για να επικρατήσεις. Αν δίναμε σε ένα σκηνοθέτη να γράψει αυτό το έργο, δύσκολα θα τα σκεφτόταν όλα μαζί να τα συμπεριλάβει. Αρκετός λόγος για να νιώθουμε τυχεροί που όλο αυτό δεν ήταν σκηνοθετημένο, αλλά μια από τις τελευταίες παραστάσεις του κορυφαίου τενίστα όλων των εποχών.

Δημοσιεύθηκε στις τηλεώρες

Μπαλαγνωστήριο: Τελευταία Ενημέρωση

Ο Πεπ Κουαρδιόλα με τον Σεΐχη Μανσούρ

Pep’s revolution

Ο Κουαρδιόλα ξόδεψε αρκετά για να κάνει τη Σίτι που ήθελε. Πλέον είναι η ώρα του γηπέδου.
Δημήτρης Χριστοφόρου
 |  ΜΠΑΛΑΓΝΩΣΤΗΡΙΟ