ΚΛΕΙΣΙΜΟ
Loading...

Ο ρόμβος και οι απαιτήσεις

Δημήτρης Χριστοφόρου

Δημήτρης Χριστοφόρου

dimis_r21@hotmail.com

Η συζήτηση για τον φετινό Απόλλωνα, των υψηλών στόχων και προδιαγραφών θυμίζουμε, έχει πολύ ποδόσφαιρο φέτος το Καλοκαίρι. Ο Πέδρο Εμανουέλ βοήθησε σε αυτή την κουβέντα με την περσινή του παρουσία: ένα σωρό κόσμος σχολίαζε τις τακτικές του ενώ φτάσαμε μέχρι και σε οπαδούς που σήκωσαν σε χαρτιά το «4-4-2»!

Φέτος, ο ίδιος έριξε στην κουβέντα την απόφασή του να δουλέψει με δυο τακτικές και να έχει έτσι αρκετές επιλογές για να προσαρμόζει το σχήμα του στις ανάγκες των αγώνων.

Αναφερόμαστε στο 4-1-4-1 και στο 4-4-2 με παραλλαγές.

Με την Γκρασχόπερς είδαμε και τις δυο, όπως και στο φιλικό με τον ΠΑΟΚ, και ο αποκλεισμός έφερε πάλι συζήτηση και προβληματισμό. Ενόψει πρωταθλήματος, έχει σημασία να δούμε τα συστήματα αυτά και τις απαιτήσεις που έχουν. Συγκεκριμένα ο ρόμβος, που υπό τις κατάλληλες συνθήκες, λέγε με παίκτες, είναι σύστημα που παράγει πολύ ποδόσφαιρο και σου δίνει και νίκες.

Χρησιμοποιώ ως παράδειγμα την ομάδα που το αποθέωσε, τη Μίλαν του Αντσελότι  την τριετία 2003-05 με δυο τελικούς τσάμπιονς λιγκ και ένα πρωτάθλημα Ιταλίας στο ενδιάμεσο.

Παίκτης κλειδί στο εγχείρημα ήταν ο Αντρέα Πίρλο, που είναι δεκάρι στην κοψιά και τα χαρακτηριστικά του όμως ο Αντσελότι τον έβαλε να παίξει  ως regista, δηλαδή οργανωτής πίσω από τα χαφ και μπροστά από τα στόπερ. Ήθελε να τον βγάλει εκτός από τα ατομικά μαρκαρίσματα που έχουν τα δεκάρια, να εκμεταλλευτεί τις εξαιρετικές μακρινές μεταβιβάσεις του και να μπορεί να έχει και δεύτερο οργανωτή την ίδια ώρα στο γήπεδο, μαζί όμως με δυο φορ που ήταν όρος απαράβατος του ιδιοκτήτη Σίλβιο Μπερλουσκόνι (αυτό είναι μια άλλη συζήτηση). Έτσι, καθιέρωσε τον ρόμβο που του κάλυπτε αυτές τις βασικές ανάγκες με τον Ρούι Κόστα το 2003 στο ρόλο του δεκαριού και τον Κακά τα επόμενα δυο χρόνια. 

Για αυτό ο Πέδρο Εμανουέλ, προτιμά εκεί τον Χάμπο, ή τον Μακρίδη, που έχει πιο τεχνικά χαρακτηριστικά από τον Σακέτι, αφού και στα δυο συστήματα που παίζει ο «ένας» μπροστά από τα στόπερ είναι το κλειδί. Όμως το να μπορέσει να ανταποκριθεί ένας παίκτης σε τέτοιο ρόλο, είναι κάτι πολύ δύσκολο. Ο Πίρλο ήταν μοναδικός στο είδος του.

Το άλλο μεγάλο κομμάτι, είναι τα δυο ενδιάμεσα χαφ που έχουν διπλό ρόλο. Ο Αντσελότι είχε μόνιμα δεξιά κι αριστέρα του Πίρλο τους Γκατούσο και Σέντορφ που έκαναν απίστευτη δουλειά στο γήπεδο. Δείτε στις φώτο την τακτική διάταξη της Μίλαν στους τελικούς με Γιουβέντους(2003) και Λίβερπουλ(2005) για να καταλάβετε τι εννοούμε.

Έτρεχαν να καλύπτουν τους χώρους, ενώ ο Σέντορφ έκανε και τις συνεργασίες στα πλάγια με τα μπακ για να βγαίνουν τα μαρκαρίσματα και τα overlap. Το σύστημα αυτό εκεί υστερεί, στα άκρα του και για αυτό θες μπακ που να μπορούν να ανεβαίνουν και να λειτουργούν και σαν εξτρέμ: Η Μίλαν έβαζε Καφού και Μαλντίνι (ή Σερτζίνιο), ο Απόλλωνας για αυτό πήρε τον Ντουντού που το έχει αυτό σαν το βασικό του προτέρημα.

Ο Απόλλωνας έχει αρκετά από τα εργαλεία που χρειάζεται όμως στα χαφ βρίσκει κανείς κενό. Ο Σακέτι δεν ήταν στο γήπεδο και άλλος παίκτης να καλύψει τους χώρους δίνοντας στήριγμα στον χαφ-regista δεν υπάρχει στο ρόστερ. Δεν είναι λύση να παίζει εκεί ο Ντα Σίλβα, αφού δε κάνει τη δουλειά όπως πρέπει, ενώ άλλη κλασική λύση για πίσω από τα φορ δε δείχνει να υπάρχει. Ο Μπεντόγια από την άλλη, μοιάζει ιδανικός για ενδιάμεσος.

Η ουσία είναι πως για κάθε σύστημα χρειάζονται οι ανάλογοι παίκτες και να έχεις τις λύσεις ώστε να προσαρμόζεται ο προπονητής στις απαιτήσεις. Δεδομένα στα χαφ ο Απόλλωνας κάτι ακόμα το χρειάζεται αν θα παίξει με αυτό το σύστημα, αφού ουσιαστικά μιλάμε για τέσσερις παίκτες στον άξονα της μεσαίας γραμμή που θα δουλεύουν κυρίως ως κεντρικοί μέσοι.

Υ.Γ.: Ξέρω πως άμα διάβασες ως εδώ θα είπες πολλές φορές, μα πως μπαίνεις στη διαδικασία να συγκρίνεις παίκτες όπως αυτούς που είχε η Μίλαν τότε με κυπριακή ομάδα. Δεν τους συγκρίνω, απλά καταγράφω την πρόθεση για αυτή την διάταξη με ένα παράδειγμα σχετικά πρόσφατο και πετυχημένο.

ΣΧΕΤΙΚΑ TAGS

Μπαλαγνωστήριο: Τελευταία Ενημέρωση

Ο Πεπ Κουαρδιόλα με τον Σεΐχη Μανσούρ

Pep’s revolution

Ο Κουαρδιόλα ξόδεψε αρκετά για να κάνει τη Σίτι που ήθελε. Πλέον είναι η ώρα του γηπέδου.
Δημήτρης Χριστοφόρου
 |  ΜΠΑΛΑΓΝΩΣΤΗΡΙΟ