ΚΛΕΙΣΙΜΟ
Loading...
ΚΛΕΙΣΙΜΟ

Αποκούμπι του πόθου και της ελπίδας…

Ο Μάρτιος σημειώνει στην έβδομη ημέρα του την ίδρυση της Νέας Σαλαμίνας Αμμοχώστου, η οποία συμπληρώνει φέτος 72 χρόνια ζωής

Σάββας Κοσιάρης

Σάββας Κοσιάρης

Ο Μάρτιος σημειώνει στην έβδομη ημέρα του την ίδρυση της Νέας Σαλαμίνας Αμμοχώστου, η οποία συμπληρώνει φέτος 72 χρόνια ζωής. Περισσότερα από τα μισά, τα βιώνει μακριά από τη φυσική της έδρα, την Αμμόχωστο και το ΓΣΕ. Πόθος, ελπίδα, στόχος του αγώνα… Για τους φίλους της Νέας Σαλαμίνας, για τους φίλους της κάθε προσφυγικής μας ομάδας, για τον κάθε πρόσφυγα. Κι οι φίλοι του ιστορικού συλλόγου της Αμμοχώστου δεν κουράστηκαν και δεν θα κουραστούν να είναι πιστοί στην άνοιξη της πόλης τους…

Τα βαθύσκιωτα δέντρα ξαποσταίνουν κουρασμένους στρατοκόπους, κάτω από την πυκνή φυλλωσιά τους… Κι ο κορμός τους γερός, αντέχει ανέμους και θύελλες… Μαζί του αντέχουν και όσοι, ποκούμπι και στήριγμα, τον αποζητούν… Κι οι ρίζες του, να αγκαλιάζουν τη γη και να τις αγκαλιάζει το χώμα… Να γίνονται ένα και να μετρούν μαζί το χρόνο… Κι όσο τα χρόνια στοιβάζονται, τόσο πιο γερές και πιο βαθιές οι ρίζες… Ενα τέτοιο δέντρο βαθύσκιωτο, με κορμό γερό και με ρίζες που φτάνουν ως την καρδιά της γης μας, κι η Νέα Σαλαμίνα...

Εφτά του Μάρτη του 1948 στο κινηματοθέατρο <Χατζηχαμπή> στην Αμμόχωστο συναντήθηκαν το όραμα και το πείσμα. Το όραμα προοδευτικών ανθρώπων και το πείσμα της καρδιάς τους. Καρδιά που κτυπούσε στους παλμούς της κοινωνίας και των προβλημάτων της, της έγνοιας και της προσδοκίας για το αύριο. Νικής Γεωργίου, Αντώνης Τότσης, Κώστας Ελευθερίου, Ανδρέας Πασχαλίδης, Ανδρέας Πάρπας, Παναγιώτης Καλογήρου, Νίκος Κόκκινος… Ήταν οι πρώτοι που έδωσαν χρώμα, κόκκινο και άσπρο, στο όραμα… Και τους ακολούθησαν πολλοί με τον Γιώργο Φάνο να προεδρεύει της ιστορικής ιδρυτικής συνέλευσης.

Έτσι γεννήθηκε το «Αθλητικό Πνευματικό Σωματείο Νέα Σαλαμίς». Έτσι φυτεύτηκε και ρίζωσε το δέντρο στη σκιά του οποίου έμελλε να ξαποστάσουν απλοί στρατοκόποι. Που ήθελαν να πορευτούν στο αύριο με βήμα δικό τους και θωριά καθάρια. Άντεξε σε άνομβρες συμπεριφορές. Η θύελλα του 1974 λύγισε το δέντρο, μα δεν το ξερίζωσε. Τον ίσκιο της φυλλωσιάς του τον είχαν πια μεγαλύτερη ανάγκη οι άνθρωποι της Αμμοχώστου. Τα βήματα στην προσφυγιά ήταν δύσκολα και κούραζαν πιότερο. Η Νέα Σαλαμίνα έγινε ένα ακόμη ποκούμπι της ελπίδας και του πόθου. Κι έτσι θα είναι, μέχρι την άγια ώρα του γυρισμού στη γη μας… (Αφιέρωμα εκτίμησης και σεβασμού στην επέτειο της Νέας Σαλαμίνας, το Σάββατο 7 Μαρτίου, στην εκπομπή «Αθλητισμός και Πολιτισμός» (10π.μ.-12μ) στο αθλητικό ραδιόφωνο ΣΠΟΡ FM 95.0.)

 

ΣΧΕΤΙΚΑ TAGS

ΝΕΑ ΣΑΛΑΜΙΝΑ: Τελευταία Ενημέρωση

X