ΚΛΕΙΣΙΜΟ
Loading...

De Ζαβού: Υπόκλιση στο αναπάντεχο

Χρήστος Ζαβός

Χρήστος Ζαβός

Είναι από κείνες τις φάσεις που απλά διαγράφουν οτιδήποτε άλλο. Τι και αν κέρδισε για πρώτη φορά κυπριακή ομάδα, ιταλική, τι και αν ο Απόλλωνας αποδεικνύει κάθε φορά ότι έχει πάει σ’ άλλο επίπεδο, τι και αν ο αρχί-λογιστής της εταιρείας ηδονίζεται που σκέφτεται την επιταγή από την ΟΥΕΦΑ, τι και αν η νίκη είναι απέναντι σε μια μεγάλη ομάδα της Ευρώπης, τι και αν εν έτει 2018 οι Λεμεσιανοί πάνε στη Λευκωσία για να δουν την ομάδα τους… το αριστούργημα του Φαουπάλα τα βάζει όλα στην άκρη.

Γιατί όταν ήμασταν μικρά παιδιά φάγαμε αγκώνες και αγκώνες μέχρι και εάν το καταφέρουμε. Γιατί η μάνα μας ούρλιαζε που πήγαμε σπίτι ματωμένοι. Γιατί έχουμε γίνει 40 χρόνων και μπαίνουμε εκ του ασφαλούς στην παραλία να το δοκιμάσουμε. Γιατί το ποδόσφαιρο εναρμονίζεται πλήρως με τους νόμους της φυσικής. Γιατί η περιστροφή γύρω από τον άξονα της μέσης του είναι αριστουργηματική. Γιατί το ποδόσφαιρο τέμνεται με τον χορό διεκδικώντας την είσοδο του στις τέχνες. Γιατί το ταλέντο και ο αυθορμητισμός εξακολουθούν να επιβιώνουν σε μια εποχή όπου το συναίσθημα εξαφανίζεται στο βωμό του χρήματος. Γιατί άμα γκρινιάζει ο/η σύντροφος που βλέπουμε τη μπάλα απλά το δείχνεις και κλείνει το στόμα. Γιατί η κίνηση του Φαουπάλα ενώνει τον κόσμο του ποδοσφαίρου. Από το Μπουένο Άιρες, μέχρι τη Ντόχα, τη Λεμεσό και την Ρώμη.

Πες ότι δεν σε λένε Ανδρέα, αλλά Andrea, να ζήσεις κιόλας. Πες ότι δεν ξυπνάς μες στη Λεμεσό αλλά σε κάποια γειτονιά της Ρώμης. Και αντί να πιάσεις τη Μακαρίου για να πας από Γρίβα Διγενή κάπου προς Γερμασόγεια, φοράς το μπουφάν και ένα τζινάκι στενό, βάζεις μπρος την Vespa Circuito 125 και ξεκινάς από την Basilica Di Santa Maria in Trastevere, με προορισμό το Campo De Fiori.

Κάπου εκεί γύρω, υπάρχει ένα στέκι των οπαδών της Ρόμα. Παραγγέλνεις τον πρώτο εσπρέσο της ημέρας και ευθύς αμέσως ξεκινά η κουβέντα γύρω από το calcio, το ποδόσφαιρο.

Και σε ρωτώ. Τι άραγε νομίζεις ότι κουβεντιάζουν, σ’ ένα τέτοιο στέκι γεμάτο από giallorossi ; Μήπως μιλάνε για την ήττα από την Ρεάλ μες στο Ολύμπικο; Μήπως κουβεντιάζουν για το ντέρμπι με την Ίντερ την ερχόμενη Κυριακή; Σκατά.

Αυτοί ηδονίζονται περισσότερο για το γκολ του Φαουπάλα, παρά εσύ που έχεις σίζον πάνω στην Δυτική. Γιατί είναι διαφορετικό να κερδίζεις τον μισητό αντίπαλο και άλλο να τον καρφώνεις με τον τρόπο που τον κάρφωσε ο νεαρός Γάλλος. Σε πάω στοίχημα ότι το βλέπουν και το ξανά βλέπουν στο You Tube, πανηγυρίζοντας το περισσότερο απ’ ότι οι χίλιοι «ηρωικοί» Λεμεσιανοί που πήγαν μες τις βροχές γιατί κάποιοι ανεύθυνοι άφησαν τη Λεμεσό χωρίς γήπεδο της προκοπής.

Μιλάμε ότι ο Γάλλος που πριν λίγες εβδομάδες δεν ξέραμε ότι ζει μες στην πόλη μας, δεν έχει γίνει ήρωας μόνο για τους οπαδούς της Ρόμα αλλά και τους απανταχού ποδοσφαιρόφιλους ανά τον ποδοσφαιρικό πλανήτη.

Για ρώτα τον Σαρδινέρο και τον Ρομπέρζ που ξημεροβραδιάζονται μες στα γήπεδα. Βάλε να δεις ξανά το γκολ και παρακολούθησε την αντίδραση τους. Η μπάλα πάει στο πλεκτό και μένουν άγαλμα. Λες και έχουν φάει γκολ στο 90’. Αντιδρούν όπως ακριβώς αντιδράμε όλοι μας, όταν βρισκόμαστε ενώπιον του αναπάντεχου.

Ποιο είν το πρώτο πράγμα που κάνεις όταν ξαφνιάζεσαι, δυσάρεστα ή ευχάριστα ; Ενστικτωδώς, τα χέρια πιάνουν το κεφάλι. Αυτό ακριβώς έκαναν οι δύο μέχρι να το συνειδητοποιήσουν και να τρέξουν για να πανηγυρίσουν με το συμπαίκτη τους.

Και εμείς από την τηλεόραση το ίδιο. Πιάσαμε το κεφάλι μας. Ξεχάσαμε ότι κοιμούνται τα μωρά. Στείλαμε μήνυμα από το τηλέφωνο. Ψάξαμε μες στο ιντερνέτ για να το ξαναδούμε. Καβλώσαμε με συγχωρείς ρε παιδί μου, δεν έχω άλλη λέξη να στο πω.

Στον Πρότο έμελλε στα 35 του να φάει το γκολ που ίσως να το διηγείται στους νεαρότερους συναδέλφους του. Τι να τους πει άραγε, αφού τέτοιο κομμάτι το τρως και απλά σωπαίνεις. Γιατί ο Λουίζ Φελίπε; Κάνει ότι ακριβώς πρέπει να κάνει ένας στόπερ. Τον έχει πλάτη από τα γκολπόστ και του τραβάει τη φανέλα. Σωστός ο Βραζιλιάνος ως αμυντικός.

Και όμως ο αθεόφοβος τι κάνει; Μαζεύει τη μπάλα από τον αέρα κάνοντας ανάποδη βουτιά. Σπίτι σου μη το δοκιμάσεις εκτός αν έχεις ασφάλεια που καλύπτει ορθοπεδικό. Και ο Γάλλος το κάνει ωσάν και είναι κανά πλασέ απ’ αυτά που βλέπουμε δεκάδες σε κάθε παιγνίδι. Και μένουμε όλοι κόκκαλο.

Ο Παπαπαναγή ξεχνάει ότι η κάμερα θα πάει πάνω του και φτύνει φυσιολογικά μήπως και καταλάβει τι έκανε ο παίκτης του δύο λεπτά νωρίτερα.

Δίπλα του ο συνάδελφος Σιμεόνε μάλλον ζηλεύει μια κίνηση που ο ίδιος δεν θα έχει κάνει τρώγοντας τα γήπεδα της Ευρώπης ως επιθετικός.

Ο Σοφρώνης δεν έχει κάμερα αλλά έχω την εντύπωση ότι τα χέρια του δεν πάνε στο κεφάλι αλλά σε άλλο σημείο του σώματος. Και με το δίκαιο του. Γιατί ξέρει ότι έχει πλέον έναν παίκτη στη διάθεση του που μπορεί ν’ αλλάξει τις νοοτροπίες.

Ο Κίρζης επίσης δεν έχει κάμερα, αλλά η περηφάνια μάλλον ξεχειλίζει γύρω του. Λίγα δευτερόλεπτα μετά, τον φαντάζομαι να συμπεριφέρεται όπως ακριβώς ο Gollum ενώπιον του δακτυλιδιού στην τριλογία του «Άρχοντα των Δακτυλιδιών». «My precious»… «Πολύτιμο μου» ψιθυρίζει και τρίβει τα χέρια του από ικανοποίηση.

Όλοι τους, όλοι μας… από το Μπουένο Άιρες, μέχρι τη Ντόχα, τη Λεμεσό και την Ρώμη, απλά υποκλινόμαστε στο αναπάντεχο. Ωσάν και στεκόμαστε μπροστά στην Γκερνίκα του Πικάσο, στην «Αφροδίτη» του Μποτιτσέλι, ωσάν και διαβάζουμε Ντοστογιέφσκι η βλέπουμε ταινία του Χίτσκοκ.

 

De Ζαβού: Τελευταία Ενημέρωση

Τρόμος και ανησυχία…

Τρόμος και ανησυχία…

Προκαλούν τον κόσμο η έλλειψη σοβαρότητας εκ μέρους των πολιτικών κομμάτων αλλά και προσώπων
Χρήστος Ζαβός
 |  DE ΖΑΒΟΥ
X