ΚΛΕΙΣΙΜΟ
Loading...
24 sports

De Ζαβού: Είναι κάτι παιδιά…

Χρίστος Ζαβός

Χρίστος Ζαβός

Πίσω απ’ αυτούς κρύβεται ένα πελώριο βουνό υποκρισίας. Αυτό που σκιάζει ολόκληρη την κυπριακή κοινωνία. Πίσω από τους οργανωμένους οπαδούς στο χώρο του ποδοσφαίρου μπορεί κανείς να αποκρυπτογραφήσει τον τρόπο λειτουργίας μιας κοινωνίας που επιμένει να βλέπει το δέντρο και όχι το δάσος. Που φοβάται να δει την πραγματικότητα μήπως και κουνηθεί το ροζ συννεφάκι εις το οποίο δεκαετίες τώρα επαναπαύεται.

Δια των «Συνδέσμων» ανά των μεγάλων ομάδων, διαπιστώνεις δεδομένα τα οποία εύκολα μπορεί κανείς να συμπεράνει εάν δεν επιμένει να εθελοτυφλεί.

Οι οργανωμένοι αποτελούν κομμάτι του κυπριακού ποδοσφαίρου και κυρίως της κοινωνίας . Είναι μέρος της πραγματικότητας και αν δεν το προσεγγίσουμε με ειλικρίνεια, απλά θα διαιωνίζεται η υποκρισία

Μέσα από τους οργανωμένους αποκαλύπτεται η αδυναμία της αστυνομίας και της εκάστοτε πολιτικής ηγεσίας της να πατάξουν τη βία. Μέσω των οργανωμένων αντιλαμβάνεσαι τη λύσσα των πολιτικών κομμάτων να ψαρέψουν ψήφους και κατ’ επέκταση να αποκτήσουν πρόσβαση σε κοινωνικές ομάδες. Μέσω των οργανωμένων διαπιστώνεις την ανεπάρκεια της Πολιτείας ως προς τις υποδομές που υπάρχουν σ' ένα ποδοσφαιρικό γήπεδο.

Ανάμεσα στους οργανωμένους οπαδούς θα βρεις παιδιά από διαλυμένες οικογένειες που η Πολιτεία δεν φρόντισε ποτέ. Που τις άφησε, στο έλεος του Θεού για να ασχοληθεί με τα διαβατήρια διάφορων ξένων που πετάνε τα εκατομμύρια τους προκειμένου να αποκτήσουν την κυπριακή υπηκοότητα.

Στα στέκια τους θα έρθεις αντιμέτωπος με την φτώχεια που τόσο αποφεύγεται να προβληθεί μήπως και χαλάσει η ζαχαρένια της κάθε κυβέρνησης που υπερηφανεύεται για την τάχατες πετυχημένη οικονομική πολιτική που ασκεί.

Ανάμεσα τους θα βρεις πλουσιόπαιδα που ποτέ δεν είχαν την στοργή των γονιών λόγω των αυξημένων επαγγελματικών υποχρεώσεων ή γιατί επέλεξαν την επαγγελματική τους καριέρα αντί να ασχοληθούν με την ανατροφή των παιδιών τους.

Θα δεις παιδιά που δεν αποφοίτησαν από το γυμνάσιο… θα δεις όμως και άλλους που διαθέτουν πτυχία σπουδαίων ακαδημαϊκών σχολών. Μέσα στα στέκια τους θα βρεις εμπόρους ναρκωτικών, θα βρεις όμως και παιδιά που το παλεύουν να μείνουν μακριά από την όποια ουσία.

Υπάρχουν κάποιοι που βρίσκονται εκεί γιατί προσδοκούν οικονομικά οφέλη, υπάρχουν και άλλοι που δίνουν τη ζωή τους για την ομάδα. Υπάρχουν με λίγα λόγια, οι καλοί. Υπάρχουν και οι κακοί.

Αυτή όμως δεν είναι η κοινωνία; Τα παιδιά αυτά μήπως κατέβηκαν με διαστημόπλοιο στο νησί; Δεν είναι παιδιά μας, φίλων, συγγενών, γειτόνων, συμμαθητών ή κουμπάρων; Δεν έχω καταλάβει όλη αυτή τη στοχοποίηση λες και είναι εχθροί που ήρθαν στο νησί για να το μολύνουν. Δεν είναι η ίδια η κοινωνία που συμμετέχεις εσύ και εγώ που τους δημιούργησε την ανάγκη να ενταχθούν σ’ ένα οργανωμένο σύνολο; Δεν είναι η κοινωνία που τους μόλυνε με το στοιχείο του φανατισμού;

Φυσικά υπάρχουν και παραβατικά στοιχεία. Μήπως όμως δεν υπάρχουν στα διάφορα γραφεία δικηγορικά, λογιστικά και πάει λέγοντας. Και πες ότι αυτοί άμα παραβούν τους νόμους και λειτουργήσουν οι διωκτικές αρχές υπόκεινται στις διατάξεις του νόμου. Μήπως αυτό ισχύει και με μεγαλό- παράγοντες, πολιτικούς, οικονομικά επιφανείς του νησιού; Έχεις δει πολλές φορές να πηγαίνουν φυλακή γιατί με τις αποφάσεις ή τις κινήσεις τους διέλυσαν μια ολόκληρη κοινωνία.

Το πιο εξοργιστικό δε απ’ όλα είναι η υποκριτική στάση που κρατούν απέναντι τους διάφοροι πόλοι εξουσίας. Είναι για να τρελαίνεσαι.
Δεν είναι οι δημοσιογράφοι που τους εξυμνούν κάθε λίγο και λιγάκι; Δεν είναι αυτοί που γράφουν διθυραμβικά σχόλια για τον «πύρινο κόσμο», «για τον 12ο παίκτη»; Δεν είναι αυτοί που αναρτούν τις ανακοινώσεις τους ακόμη και αν αυτές είναι εμετικές και περιλαμβάνουν ρατσιστικό περιεχόμενο, πέραν κάθε δημοσιογραφικής δεοντολογίας; Δεν είναι αυτοί που τους νταντεύουν ότι τάχατες είναι προστάτες των ελληνορθόδοξων αρχών που πρέπει να διακατέχουν τον τόπο; Δεν είναι αυτοί που τους εξυμνούν με τα διάφορα αγωνιστικά πανό, γεμάτα εθνικοφροσύνη;

Και οι παράγοντες δεν πάνε πίσω. Υπάρχει διοίκηση ομάδας σ’ αυτό το νησί που να μην έχει στενές διασυνδέσεις με τους οργανωμένους οπαδούς; Δεν είναι αυτοί που τους προστατεύουν; Δεν είναι αυτοί που καμιά φορά τους χορηγούν; Δεν είναι αυτοί που υιοθετούν συνθήματα τους; Δεν είναι αυτοί που τους συναντούν κάθε λίγο και λιγάκι για να υπάρχει έτσι μια «καλή συνεργασία»;

Οι οργανωμένοι οπαδοί είναι αλήθεια ότι δεν έχουν πια την αίγλη που είχαν παλαιότερα. Άλλαξαν πια οι εποχές. Ακόμη και αφοσίωση, η οπαδική τρέλα, οι αξίες και τα ιδανικά έχουν αλλοιωθεί. Ενδεχομένως πια να μην υπάρχει και η ανάγκη για κοινωνική συναναστροφή στο «Σύνδεσμο».

Ακόμη όμως και σ’ αυτές τις δύσκολες εποχές εξακολουθούν να υπερασπίζονται τις αρχές τους. Έχω μάλιστα την εντύπωση ότι στο θέμα της κάρτας οπαδού, ίσως να αποδείχθηκαν μακράν οι πιο σοβαροί σε σχέση με όλους εμάς.

Ανακοινώσεις που εκδόθηκαν εκ μέρους τους, αν μη τι άλλο περιλαμβάνουν σοβαρά ερωτήματα τα οποία ποτέ δεν απαντήθηκαν. Κάποιες φορές αποκαλύπτουν την αλυσίδα διαφθοράς που υπάρχει στο κυπριακό ποδόσφαιρο και όχι μόνο. Κάποιες φορές κάνουν όλους εμάς τους δημοσιογράφους να ντρεπόμαστε για την ανεπάρκεια μας. Για το βόλεμα το οποίο επιλέξαμε να υιοθετήσουμε.

Αντιθέτως οι επίσημες τοποθετήσεις εκ μέρους των Αρχών, στερούνται κάθε σοβαρότητας. Κάποιοι άλλοι δε, όπως η ηγεσία της ΚΟΠ ή ακόμη και της αστυνομίας έχουν παντελώς εξαφανιστεί. Όσον αφορά δε τα πολιτικά κόμματα σ’ ένα θέμα που απασχολεί αρκετά την κυπριακή κοινωνία, σφυρούν αδιάφορα. Όπως δηλαδή κάνουν τις περισσότερες φορές ακόμη και για πολύ πιο σοβαρά θέματα.

Ανεξαρτήτως του τι πιστεύει ο καθένας για την ορθότητα του μέτρου ή όχι, στο δημόσιο διάλογο δείχνουν να υπερτερούν των επιχειρημάτων αν και βρίσκονται απέναντι από ένα σύστημα καλοστημένο. Ένα σύστημα που δεν έχει κανένα ενδοιασμό να στήσει ρεπορτάζ για να παραπλανήσει τη κοινή γνώμη.

Δεν είμαι φαν των οργανωμένων οπαδών. Αντιθέτως πιστεύω ότι πολλές φορές έχουν επιδοθεί σε θέματα που καθόλου δεν τους αφορά. Από πολιτικές θέσεις, μέχρι και επισημάνσεις για την εξωτερική πολιτική της πατρίδας. Κάποιες δε ανακοινώσεις τους είναι επιεικώς εμετικές. Κάποιες φορές οι συμπεριφορές τους είναι απάνθρωπες και βάρβαρες.

Δεν μπορώ όμως σε καμία περίπτωση να τους αγνοήσω. Απλά γιατί αποτελούν κομμάτι του κυπριακού ποδοσφαίρου και κυρίως της κοινωνίας μας. Είναι με λίγα λόγια πολίτες αυτής της χώρας. Παιδιά μας, κουμπάροι, γείτονες, συμμαθητές, ξαδέρφια, βαφτιστήρια και πάει λέγοντας.

Σίγουρα δεν είναι μπαλάκι του πίνγκ πόνγκ το οποίο ανταλλάζουν οι διάφοροι πόλοι εξουσίας ανάλογα με τα γούστα τους. Ούτε και το «βουνό» εις το οποίο φορτώνουν κάθε κακό της κοινωνίας για να βολευτούν ή να κρυφτούν οι πραγματικοί ένοχοι Και φυσικά δεν είναι κολυμβήθρα για να εξαγνίζεται ο κάθε απατεώνας του τόπου τούτου.

Είναι μέρος της πραγματικότητας και αν δεν το προσεγγίσουμε με ειλικρίνεια, απλά θα διαιωνίζεται η υποκρισία που κατακυριεύει. Είναι παιδιά του τόπου τούτου. Έτσι όπως τον κάναμε όλοι μας και ο καθένας ξεχωριστά.

 

De Ζαβού: Τελευταία Ενημέρωση