ΚΛΕΙΣΙΜΟ
Loading...
24 sports

Απογοήτευση και οργή

Η ακροαματική διαδικασία με διάδικους τον πρώην πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας Δημήτρη Χριστόφια και τον πρώην πρόεδρο της Ομόνοιας Μιλτιάδη Νεοφύτου, ήταν το θέμα που κυριάρχησε στην επικαιρότητα των τελευταίων ημερών. Η ιδιότητα των δυο ήταν ο βασικός λόγος που το θέμα επισκίασε κάθε τι άλλο. Το εύλογο ερώτημα που τίθεται είναι το πώς όλη αυτή η περιρρέουσα του γεγονότος ατμόσφαιρα επηρεάζει την Ομόνοια ή ακόμη το πώς αυτή λειτουργεί γενικότερα σε σχέση με το δημοφιλές σωματείο. Παίρνοντας την αγωνιστική πτυχή, η απάντηση στο ερώτημα για το αν επηρεάζεται η ομάδα, είναι σαφώς αρνητική.

Οι γνώσεις του στον Τζον Κάρβερ, του Ματ Ντάρμπισάιαρ ή του Σίλβα Κλέιτον για την κατάσταση πραγμάτων στον μικρόκοσμο της Κυπριακής πολιτικοκοινωνικής πραγματικότητας είναι όπως της αφεντιάς μου περί της ιστορίας των ξεχασμένων φυλών ιθαγενών του Αμαζονίου. Εδώ που τα λέμε ακόμη και οι Ελλαδίτες ποδοσφαιριστές της Ομόνοιας θα δυσκολευτούν πολύ να κατανοήσουν απόλυτα τη διάσταση των πραγμάτων.

Ένα άλλο μέρος του οικοδομήματος είναι το Διοικητικό Συμβούλιο. Ούτε αυτών θα επηρεαστεί, το έργο τους. Φρεσκάρουν στο μυαλό δυσάρεστα γεγονότα, προβληματίζονται, νοιώθουν άσχημα και εκνευρίζονται γιατί ο αποτυχημένος (βάσει πεπραγμένων) πρώην πρόεδρος του σωματείου έφθασε σε σημείο να πυροβολεί την Ομόνοια (γιατί αντικειμενικά στην προσπάθεια του να αποδείξει ότι έτυχε άδικης μεταχείρισης από το Δημήτρη Χριστόφια κάνει και αυτό), αλλά μέχρις εκεί. Κανείς δεν πρόκειται να παραιτηθεί λόγω των ισχυρισμών του Μιλτιάδη Νεοφύτου στο δικαστήριο. Πάμε και στο κόσμο… Η κλισαρισμένη φράση ότι «η Ομόνοια είναι ο λαός της», μόνο υπερβολή δεν είναι. Αυτοί οι άνθρωποι έγραψαν ιστορία, όχι στα τσιμέντα των γηπέδων, αλλά στην αδυσώπητη και σκληρή πραγματικότητα της ζωής που δημιούργησαν οι πρωτόγνωρες για τον τόπο συνθήκες του Μάρτη του 2013. Με τη στάση τους έσωσαν το σωματείο από την εξαφάνιση. Ένα πράσινο αυθόρμητο κίνημα (με… αθλητική αιτία) εκείνης της βραχύβιας χρονικής περιόδου γεννημένο μέσα στις συγκεκριμένες αθλητικοκοινωνικές συνθήκες. Αυτό σαν αναγκαία παρένθεση. Γιατί ποτέ στην ιστορία του τόπου δεν έγινε κάτι τέτοιο. Και μάλλον δεν θα ξαναγίνει. Υπάρχουν δυο κατηγορίες οπαδών. Αυτοί που είναι καθαρά ποδοσφαιρικοί οπαδοί (σε αυτούς περιλαμβάνεται και η μερίδα των λεγομένων φανατικών) που εξανίστανται γιατί με όλα αυτά που έχουν διαβάσει και ακούσει, «ερμηνεύουν» στο μυαλό τους το γιατί η ομάδα τους έχει χάσει την αίγλη της, δεν έχει πάρει πρωτάθλημα από το 2010, ενώ παράλληλα ο «αιώνιος» αντίπαλος κυριαρχεί στην Κύπρο και κάθε χρόνο τα τελευταία χρόνια παίζει σε Ευρωπαϊκό όμιλο.

Υπάρχει όμως και η πλειοψηφία των Ομονοιατών, που γι αυτούς η Ομόνοια είναι πέρα από ένα αθλητικό σωματείο. Αυτοί που είτε ανήκουν στο χώρο του ΑΚΕΛ είτε όχι, (υπάρχουν αρκετοί εξ’ αυτών που έχουν κατά καιρούς αναφερθεί κριτικά στη σχέση Ομόνοιας – ΑΚΕΛ) γνωρίζουν ή έχουν βιώσει τους ιστορικούς λόγους της γέννησης της Ομόνοιας και κατ’ επέκταση το τι αντιπροσωπεύει γι αυτούς. Αυτοί που έχουν ένα αριστερό ιδεολογικό υπόβαθρο σε αντιλήψεις και θέσεις.

Υπόβαθρο, που αντιμάχεται την αδικία, τις ανισότητες και τις διακρίσεις που πηγάζουν από την ταξική δομή της κοινωνίας. Που προωθεί την κοινωνική ισότητα, την φιλία και την συνεργασία ανάμεσα στα έθνη και τους λαούς, με σεβασμό στην κουλτούρα και διαφορετικότητα κάθε λαού και αγωνίζεται εναντίον του σκοταδισμού είτε εθνικιστικού, είτε θρησκευτικού.

Αυτοί λοιπόν οι άνθρωποι ακούγοντας και διαβάζοντας τα όσα καταθέτει στο δικαστήριο ο Μιλτιάδης Νεοφύτου, έχουν βέβαια την κοινή λογική να γνωρίζουν ότι είναι όλα κατ’ ισχυρισμόν και τίποτα δεν ισχύει αν δεν αποδειχθεί με τη λήξη της ακροαματικής διαδικασίας, όμως, πληγώνονται βαθύτατα που η Ομόνοια και η αριστερά υφίστανται αυτή τη διαδικασία, γιατί κάποιοι με τις ερασιτεχνικές τους ενέργειες και μεθόδους όχι μόνο δεν ανταποκρίθηκαν στις προσδοκίες τους, αλλά τα έχουν κάνει κοινώς «μαντάρα» ενεργούντες με τρόπο που «μικραίνει» το σωματείο (τα περί «μαντάρας» και «σμίκρυνσης» του σωματείου δεν είναι ισχυρισμός, αλλά πραγματικότητα αφού η Ομόνοια υποφέρει αγωνιστικά και οικονομικά). Παράλληλα όμως αυτή η κατηγορία των ανθρώπων νοιώθει και οργή γιατί μια ιδιωτική διαφορά σε αστικό δικαστήριο γίνεται, λόγω διαδίκων, εργαλείο πολέμου κατά της Ομόνοιας και της αριστεράς γενικότερα, από τους διαφόρων ειδών υποκριτές. Άλλο η προβολή και η επιχειρηματολογία επί του θέματος και άλλο το… δάπεδο.

Άποψη του Πέτρου Παπαγιώργη που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Καθημερινή» (Κυριακή 25/9)

ΟΜΟΝΟΙΑ: Τελευταία Ενημέρωση