Ο… πραγματικός Τσίλντρες

Όταν... μιλάει το χρήμα, κανείς δεν προσέχει τη γραμματική ή το συντακτικό.
Στην περίπτωση του Τζος Τσίλντρες το... χρήμα "μίλησε". Το θέμα είναι τί είπε. Ή ακόμα σωστότερα, τί νομίζουμε εμείς ότι είπε; Και κατ' επέκταση, τί περιμένουμε να... πει στο γήπεδο ο Αμερικανός.

Επειδή σε αυτό το επίπεδο όποιος επιχειρεί να κρυφτεί πίσω από το δάχτυλό του απλά δεν το καταφέρνει, είναι δεδομένο πως ένα μεγάλο μέρος των διαρκείας (σε αυτόν τον τομέα ο Ολυμπιακός έχει νικήσει τον Παναθηναϊκό κατά κράτος) έχει ονοματεπώνυμο. Όπως είναι δεδομένο πως οι οπαδοί του Ολυμπιακού (και όχι μόνο) περιμένουν να δουν έναν παίκτη από άλλο πλανήτη.

Θα απογοητευτούν. Ο Τσίλντρες είναι εξαιρετικός παίκτης. Κάνει πολλές δουλειές σε ικανοποιητικό βαθμό και καμία τέλεια (εκτός από το να ίπταται οσάκις του δοθεί η ευκαιρία): Χαμηλώνει στην άμυνα το κορμί του όσο λίγοι συμπατριώτες του. Πηδάει στα ριμπάουντ (επιθετικά και αμυντικά) ωσάν να κρίνονταν από αυτό η ζωή του. Κι έχει φοβερή αίσθηση του χώρου και του χρόνου. Είναι αλτικός και έχει αέρινη κίνηση. Σχεδόν δεν αντιλαμβάνεσαι πως πέρασε από δίπλα σου. Δεν έχει καν στο μυαλό του την υποχρέωση να σουτάρει, ενώ πολλές φορές υπερτιμά την αλτική του ικανότητα.

Σουτάρει βολές με εξαιρετικά παράξενο στυλ (ο συγχωρεμένος ο Χολέβας θα τον υποχρέωνε να το αλλάξει), αλλά αφού στέλνει την μπάλα στο διχτάκι κανένα πρόβλημα. Σε μία ή δύο φάσεις μπορεί να σηκώσει το γήπεδο στον αέρα, να υποχρεώσει ακόμα και τους αντιπάλους να υποκλιθούν. Στο τέλος, ακόμα και στην κακή του βραδιά, έχει γεμάτη στατιστική.

Είναι ένας παίκτης που αν κόστιζε λιγότερα χρήματα θα ήταν η σούπερ μεταγραφή. Έχω την αίσθηση -και μακάρι να βγω ψεύτης- ότι οι περισσότεροι θα τον κρίνουν βάσει όχι των αριθμών ή της εικόνας, αλλά των προσδοκιών που γεννούν τα επτά εκατομμύρια, τα οποία δαπανήθηκαν για την απόκτησή του. Κι υπό αυτό το πρίσμα, θα είναι μονίμως κατώτερος των προσδοκιών.
Επειδή δεν είναι ο παίκτης που θα αλλάξει τον ρου της ιστορίας, δεν είναι ο "ηγέτης", δεν είναι αυτός που θα παίξει ένας εναντίον όλων. Κι ενδεχομένως να μην ήθελαν τέτοιο παίκτη (σαν αυτόν που περιέγραψα) οι προπονητές του Ολυμπιακού, αλλά ο κόσμος να προσδοκά ότι ανακαλύφθηκε ο Μεσσίας, ο νέος Πάσπαλι, ή δεν ξέρω εγώ ποιος...

Το σίγουρο είναι πως όποιος παρακολουθήσει τον Αμερικανό αποστασιοποιημένος από τον θόρυβο του καλοκαιριού, τα εκατομμύρια που κοστολογήθηκε (είναι η υπεραξία της αποχώρησης από το ΝΒΑ, το "ματσάρισμα" των εκεί προσφορών και όχι η πραγματική του αξία), θα αντιληφθεί πως πρόκειται για ένα παιδί που έχει και το ταλέντο, και την όρεξη, και τα στοιχεία για να αποτελέσει ένα γρανάζι (σημαντικό γρανάζι) στη μηχανή και όχι για να γίνει αυτός η... ατμομηχανή.

Υ.Γ: Όχι πως υπάρχει λόγος, αλλά θα ήθελα να ευχαριστήσω δημόσια τον Γιώργο Μανουσίδη. Όχι μόνο μας τιμά με τη συνεργασία του, αλλά μας επιτρέπει να "διαβάζουμε" καλύτερα το παιχνίδι, να εντοπίζουμε με μια ματιά αυτό που βλέπουμε.

Πηγή: www.basketblog.gr

Δημοσίευση: Τετάρτη 24-09-2008 11:36

Επιμέλεια: Του Γιώργου Κογκαλίδη